Δεν μπορείς να νικήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό.
Δεν μπορείς να πολεμήσεις τους εχθρούς που 'χεις μέσα σου.
Μπορείς να τους αγκαλιάσεις, να τους γνωρίσεις, να τους αγαπήσεις.
Να μάθεις να ζεις με αυτούς και να δέχεσαι τα λάθη τους.
Όχι με βία, αλλά με αγάπη, μόνο έτσι θα καταφέρεις κάποτε να τους εξοντώσεις.
Αγάπησε τη σκοτεινή σου πλευρά, μετράει πιο πολύ από το να αγαπάς το "στιλιζαρισμένο" εγώ σου...

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2009

Όνειρο μακρινό... (13.01.2007)


Περνάνε οι ώρες, περνάνε οι μέρες
και οι στιγμές μοιάζουν αιώνας.
Τώρα που λείπεις και δεν σε νοιάζει
ότι αντικρύζω μοιάζει χειμώνας.
Θέλω για λίγο να 'ρθω κοντά σου
μέσα στα μάτια να σ' αντικρύσω.
Θυμίζει όνειρο η αγκαλιά σου
μακριά σου πως να συνεχίσω.

Ανάσα δωσ' μου, δεν θα ζήσω
χωρίς εσένα δεν θ' αντέξω
(τόσο πολύ) ξανά ν' αγαπήσω.
Δωσ' μου φιλί, δωσ' μου πνοή
δείξε μου δρόμο για να τρέξω
μακριά σου ο χρόνος γκρίζα εποχή.

Και ξαφνικά σε νιώθω πάλι
στην αγκαλιά μου μες στα σεντόνια
κι όπως βυθίζομαι στα δυο σου μάτια
θέλω η στιγμή να μείνει αιώνια.
Κι έτσι όπως πάω να πλησιάσω
τα δυο σου χείλη για να φιλήσω,
τ' όνειρο χάνεται και μένω μόνη
το μαξιλάρι να αγκαλιάζω.

Ανάσα δωσ' μου, δεν θα ζήσω
χωρίς εσένα δεν θ' αντέξω
(τόσο πολύ) ξανά ν' αγαπήσω.
Δωσ' μου φιλί, δωσ' μου πνοή
δείξε μου δρόμο για να τρέξω
μακριά σου ο χρόνος γκρίζα εποχή.

Το χέρι δωσ' μου για να σε φτάσω
μέσα στο όνειρο να σε κερδίσω
(έστω για λίγο) να μη σε χάσω.
Φεύγει η νύχτα, σχεδόν ξημερώνει
θολώνει η μορφή σου στο άδειο μου βλέμμα
και τ' όνειρο μου εδώ τελειώνει.

Μέχρι ν' αρχίσει ξανά απ' την αρχή...

Δεν υπάρχουν σχόλια: