Δεν μπορείς να νικήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό.
Δεν μπορείς να πολεμήσεις τους εχθρούς που 'χεις μέσα σου.
Μπορείς να τους αγκαλιάσεις, να τους γνωρίσεις, να τους αγαπήσεις.
Να μάθεις να ζεις με αυτούς και να δέχεσαι τα λάθη τους.
Όχι με βία, αλλά με αγάπη, μόνο έτσι θα καταφέρεις κάποτε να τους εξοντώσεις.
Αγάπησε τη σκοτεινή σου πλευρά, μετράει πιο πολύ από το να αγαπάς το "στιλιζαρισμένο" εγώ σου...

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2011

Έστω...

Τελικά το μυαλό λειτουργεί με πολύ παράξενους τρόπους. Κι όταν το κατακλύζει το συναίσθημα, αντιδράς με συμπεριφορές απροσδόκητες, τόσο που δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου. Πόσο ανιδιοτελείς είμαστε στην πραγματικότητα; Πόσο μπορούμε όντως να βάλουμε τους άλλους πάνω από εμάς και τα θέλω μας; Μάλλον έρχεται η ώρα που ανακαλύπτουμε μια πλευρά του εαυτού μας αρκετά εγωιστική, ώστε να μας οδηγεί στο να ακολουθήσουμε το θέλω μας ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται να πληγωθεί κάποιος. Να γίνουμε άδικοι, να ξεχάσουμε το "σωστό" και το τι "πρέπει" να πράξουμε, να αφήσουμε να μας οδηγεί ένα κομμάτι μας που παλεύει έντονα να μείνει θαμμένο. Μάταια όμως...
Και ποιο είναι άραγε το χειρότερο; Να αφεθούμε στην επιθυμία μας χωρίς να αναλογιστούμε τις συνέπειες, ή να την κρατήσουμε για εμάς, μέσα μας, να τριγυρίζει ακατάπαυστα στο μυαλό μας καταπιεσμένη από το σωστό και το πρέπει που μπαίνει στη μέση όταν πρόκειται για κάποιον άλλο; Πόσο εγωιστική σκέψη... Μα πόσο...
Κι ακόμη κι αν καταφέρεις να αφήσεις στην άκρη το κομμάτι αυτό που σε οδηγεί σε τύψεις για τις πράξεις σου..Τι γίνεται όταν δεν μπορείς να τις εξηγήσεις αυτές τις πράξεις ούτε καν στον εαυτό σου; Όταν δεν έχουν καμία λογική, καμία εξήγηση; Όταν αυτό που σε ωθεί σ' αυτή τη δύνη δεν μπορείς καν να καταλάβεις τι είναι; Πώς γίνεται ένα συναίσθημα, ή μάλλον πολλά συναισθήματα, να είναι τόσο δυνατά και έντονα όμως παράλληλα να μην μπορείς να βρεις τον λόγο που συμβαίνει αυτό; Όσο κι αν ψάξεις, δεν υπάρχει απάντηση. Είτε ψάξεις με τη λογική, είτε με την καρδιά.. δεν υπάρχει ικανοποιητική αιτιολογία. Γίνεται άραγε αυτό; Ή απλώς, χωρίς καν να το συνειδητοποιείς, κοροϊδεύεις τον εαυτό σου;
Υπάρχουν μάλλον στιγμές που τυφλώνεσαι από την επιθυμία σου και την αφήνεις να σε κατευθύνει σε τέτοιο βαθμό, που οποιοδήποτε "πρέπει" και οποιοδήποτε "γιατί" είναι σκέψεις περιττές... Εγωιστικό; Άδικο; Παράλογο; Έστω... Δεν μπορώ να μετανιώσω. Δεν με αφήνει η καρδιά και η ψυχή μου να το κάνω.. Για κανένα "πρέπει" και για κανένα "γιατί"... Κάποιες στιγμές δεν ανταλάσσονται και δεν μετριούνται με κανένα από τα δύο...

2 σχόλια:

Siren Girl είπε...

Σε καταλαβαίνω πίστεψε με το πέρασα.
Εγώ απλά πλέον έπαψα να σκέφτομαι. Γιατί συγκεκριμένα εμένα ποτέ κανείς δεν με σκεφτικέ. Όποτε πάντα δίνω την εξηγήσει στο τι θέλω. άσχετα με το τι πρέπει αν ο άλλος είναι ικανός να καταλάβει έμενα και τα θέλω μου , μαζί με τα πρέπει και τις εκάστοτε ανησυχίες τότε έχει καλώς. Άπλα πάντοτε πληρώνεται το τίμημα της επιλογής. είτε για καλό είτε για κακό.
Σε φιλω

Unidentified είπε...

Σίγουρα, το τίμημα δεν το γλιτώνεις ποτέ.. Κι όταν αυτός που ζητάει τα ρέστα είναι ο ίδιος σου ο εαυτός, είναι ακόμη χειρότερα τα πράγματα...
Φιλιά