Διαφυγή...

Ένας εφιάλτης στοιχειώνει τα βράδια μου, καιρό τώρα...
Παγιδευμένη, λέει, μέσα στην άβυσσο του νου.. αποκομμένη από τα όνειρα και αναγκασμένη να ζω σε επανάληψη τις πιο τρομακτικές στιγμές μου... Νιώθω ανήμπορη, μικρή.. ανίκανη να προχωρήσω... Θέλω επειγόντως να ξεφύγω από αυτή τη φυλακή... Το μόνο που ποθώ, να αφήσω πίσω αυτή την τρέλα... Τρέχω μακριά απ' όλους και απ' όλα.. από τις αναμνήσεις που με καταδιώκουν.. από τις ενοχές που με κυνηγούν.. από τα θέλω μου τα ανείπωτα που καραδοκούν...
Τρέχω, μα δεν μου μένει πολύ κουράγιο ακόμη... Η αντοχή μου με εγκαταλείπει και το μυαλό πασχίζει να ακολουθήσει το πρέπει.. αλλά μάταια... Παραμένω δέσμια του είναι μου.. αιχμάλωτη σε ένα αναπάντητο "γιατί"...
Προσπαθώ.. μα δεν υπάρχει διαφυγή...

Μαθήματα Αυτοέλεγχου

1. Ανέπνεε βαθιά και σταθερά.
2. Μείνε μακριά από ότι σε προκαλεί.
3. Όταν αισθάνεσαι πως θα εκραγείς, αποστασιοποιήσου από τις σκέψεις σου.
4. Προσπάθησε να συγκεντρώσεις την ένταση σε όμορφες εικόνες που σε γαληνεύουν.
5. Μην προδίδεις στους άλλους το πόσο επηρεάζεσαι από τις στιγμές αυτές.
6. Για να αποφύγεις τηη σύγκρουση, δώσε στον εαυτό σου λίγο χρόνο πριν μιλήσεις.


????????????????????????????????????????????????????????????????????????


Κι αν μετά από όλα αυτά έχεις κατορθώσει να βγάλεις τις γαμημένες σκέψεις από το κεφάλι σου, τότε μπράβο!
Έχεις καταφέρει ότι εγώ δεν μπόρεσα...

Δυο Λεπτά...

Σε μια σταγόνα βροχής θα θες να κρυφτείς
σε παγώνουν τα ψέμματα που σ' έχουν πειράξει...
Σε παλιές εποχές κάτι να βρεις να πιαστείς
κι η αγάπη που άφησες δε σ' έχει φωνάξει...

Δυο λεπτά μόνο δώσ' μου και φύγε μετά...
δυο αγκάθια κι αυτά ριγμένα στη γη μου...
Κι αν απλώσουν το χέρι οι εραστές μιας βραδιάς
ως το τέλος μη χάσεις τ' ακριβό της ψυχής μου...

Μόνο εσένα μπορώ ν ' αγαπήσω...
μόνο εσένα μπορώ ν' αρνηθώ...
Από σένα μπορώ να ζητήσω
λίγο ψέμα, μετά να χαθώ...

Δυο λεπτά μόνο δώσ' μου για να 'ρθω κι εγώ...
Δεν υπάρχουν πια λέξεις, δυο λεπτά αν μπορέσεις...
Ν' ακουμπήσω το φως σου μήπως έτσι σε βρω...
σ' ένα δρόμο στενό, της ζωής μου υποσχέσεις...

Μόνο εσένα μπορώ ν ' αγαπήσω...
μόνο εσένα μπορώ ν' αρνηθώ...
Από σένα μπορώ να ζητήσω
λίγο ψέμα, μετά να χαθώ...

Στο πάτωμα...

Έσβησα το φως και ξάπλωσα στο κρύο πλακάκι... Το ποτήρι του κρασιού στο ένα χέρι - πρέπει να το ξαναγεμίσω - .. μια χούφτα αναμνήσεις στο άλλο... Μεγάλη χούφτα... Δίπλα μου κύλησε ένα ποτάμι από άναρχα όνειρα και πόθους ανεκπλήρωτους... Στο λευκό ταβάνι αντίκρισα της μορφή κάποιας χαμένης μου αγάπης... Λίγο πιο κει, έξω από το ανοιχτό παράθυρο, σιγομουρμουράει ο άνεμος.. λέξεις που χάνονται σε μια ανάσα... Και οι ψιχάλες συνθέτουν μελαγχολικά το ηχόχρωμα της φαντασίας μου...
Τριγυρίζοντας στα σοκάκια του μυαλού μου, αναγνωρίζω παλιά και νέα.. άτακτες σκέψεις μπλεγμένες με τα θέλω μου.. μπερδεμένες στιγμές ξεχασμένες σε μάταιες υποσχέσεις...
Οι ρομαντικές ελπίδες ενός φρέσκου ονείρου... Οι ξεφτισμένες επαναλήψεις μιας σειράς απογοητεύσεων...
Σε ποια δύνη χάνομαι άραγε κι αυτό το βράδυ;.. Ποια ανυπέρβλητη δύναμη κυριεύει το νου μου;.. Ποια ροή συναισθημάτων αιχμαλωτίζει τη ψυχή και τις αισθήσεις μου;...
Κάτι με έσπρωξε κι απόψε να ξεκλειδώσω ανασφάλειες και να χαθώ στις ιστορίες μου...
Και είναι άραγε όλες αυτές βιωματικές;.. ή απλό δημιούργημα του ανεξάντλητου κόσμου μου;.. Όπως και να 'χει είναι κτήμα μου.. και κτήμα μου θα μείνουν...

Για σένα...

Συγχώρεσε με για όσα δε μπορώ να σου πω...
Είναι κλεισμένα στα υπόγεια του μυαλού μου...
Μου είναι δύσκολο βλέπεις να αποτυπώνω τα συναισθήματα μου σε λέξεις...
Πες το ντροπή, φόβο.. εγώ ακόμη το ψάχνω...
Ένα μόνο δε θέλω... Μην αμφιβάλλεις ποτέ! Για το τι είσαι για μένα.. ο μόνος άνθρωπος που στέκεται δίπλα μου... Για το τι νιώθω για σένα.. Σ' αγαπάω απίστευτα χαζούλα, ακόμη κι αν δε στο λέω συχνά.... Για το αν αποζητώ την παρέα σου.. φυσικά και την αποζητώ! Μαζί σου ξεχνάω τις έννοιες μου και κάνω τις τρέλες μου... Για το πόσο ειλικρινής είμαι μαζί σου.. είμαι όσο πιο ειλικρινής αντέχει η ψυχή μου.. μπορεί να αργώ να σου πω τι υπάρχει στο κεφάλι μου ή να στα λέω μπερδεμένα που και που.. ψέμματα όμως δεν θα ακούσεις από τα χείλη μου...
Είμαι γκρινιάρα, είμαι δύστροπη, είμαι ανασφαλής, θέλω να με νταντεύουν, θέλω να μου δείχνουν προσοχή... ξέρω, δύσκολος άνθρωπος!...
Είμαι εδώ όμως για σένα.. για ότι χρειαστείς.. μια χαζοβιόλα να περάσεις την ώρα σου.. κάποιον να σε ακούσει.. παρέα για το σαββατόβραδο.. έναν ώμο στα δύσκολα (τι ώμο δλδ! ολόκληρη εκεί θα είμαι!).. ένα γέλιο στη χαρά κι ένα δάκρυ στη λύπη (ή και το αντίθετο!)... ξέρω να δίνω νομίζω.. και σε σένα θέλω να δώσω...
Να 'σαι ευτυχισμένη θέλω και να μου χαμογελάς... γιατί τα καλύτερα δεν έχουν έρθει ακόμα...

Για σένα γουρουνάκι μου.. έστω κι αργά.. έστω κι ανορθόδοξα...




(Χωρίς ανθρώπους δίπλα σου είσαι μισός... Αρκεί να βρεις τους σωστούς... Φιλία.. μεγάλη λέξη.. μεγάλο πράγμα... Δύσκολο πράγμα... Βασικό, να ξέρεις να βάζεις στην άκρη το εγώ και να κοιτάς και το εσύ.. και το εμείς... Αξίζει η άτιμη.. αξίζει πολλά...
Γι' αυτό δώσε σημασία στη φιλία που αξίζει... Μόνο να κερδίσεις μπορείς...)

Ανάγκη...

Θέλω να νιώσω κάτι έντονο και δυνατό.. κάτι το απροσπέλαστο...
Να αγαπήσω και να αγαπηθώ.. τόσο, που να μην το αντέχει το σώμα μου.. που να πονάει η καρδιά μου... Θέλω να βιώσω κατανόηση, αλήθεια, στοργή, πάθος, λατρεία...
Να δώσω και να πάρω... Να γελάσω και να κλάψω... Να ενθουσιαστώ... Να κάνω νάζια σα μικρό παιδί που αναζητά την προσοχή... Θέλω να νιώσω χάδι που θα διεισδύσει στη ψυχή μου... Θέλω να ζήσω εξάρτηση που θα ταράζει τα βράδια μου.. έρωτα που θα ζωντανεύει τις νύχτες μου...
Μου λείπει ένα χέρι πάνω στο δικό μου.. μια αγκαλιά που να με κλείνει ολόκληρη μέσα της.. ένα βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις.. ένα φιλί που να ξεχειλίζει επιθυμία.. ένα σώμα που να δένει απόλυτα με το δικό μου...
Ξέρω... δεν θα έπρεπε να εξαρτιέμαι από κανέναν.. δεν θα έπρεπε να βασίζομαι σε άλλους για να νιώθω ολοκληρωμένη...
Το παραδέχομαι όμως... Μια τέτοια σχέση με γεμίζει... Και μου λείπει... Και την προσδοκώ...
Λάθος;... Ίσως... Αδυναμία;... Πολύ πιθανόν... Και κάτι άλλο όμως...
Αλήθεια... Μεγάλη αλήθεια...

Η διαδρομή της ψυχής...

Απομακρύνομαι.. χάνομαι.. σκορπίζομαι..θρυμματίζομαι... Γίνομαι αερικό και βουτώ στο τίποτα... Πηγαίνω πέρα από το άπειρο.. προσπερνώ το ποτέ και κατευθύνομαι στο πάντα... Ξεχνώ το πριν και παρασύρομαι στο τώρα... Δε λογαριάζω το μετά και οδηγούμαι σε στιγμές μαγικές...
Ακροβατώ μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου... Πλησιάζω στην πραγματικότητα για να βρω το νόημα... Κλείνω το μάτι στο όνειρο για να γευτώ τις επιθυμίες μου...
Πόσο ανέλπιστα όμορφη η διαδρομή της ψυχής...



(Ας πάρει κάποιος το στυλό απ' το χέρι μου και τις λέξεις απ' το μυαλό μου...)

Να με ζητάς... μη φοβηθείς... να μ' αγαπάς...

Μ' ένα σεντόνι σκέπασα τις λύπες μου. Τις κλείδωσα στη σοφίτα του μυαλού μου και πέταξα το κλειδί στον πιο βαθύ ωκεανό...
Κι όμως οι άτιμες, βρίσκουν τον τρόπο να ξεγλυστρούν ώρες ώρες... Κι έρχονται και γεμίζουν το νου μου.. και δεσμεύουν τη σκέψη μου...
Μόνο η φωνή σου με γαληνεύει τότε... Η θύμιση σου με λυτρώνει...
Όπου και να 'σαι μην το ξεχνάς... Για πάντα στα όνειρα μου θα τριγυρνάς...
Για πάντα θα 'μαι εδώ να σ' αγαπάω που μ' αγαπάς...
Στο πάντα, στο ποτέ και στο πολύ να με ζητάς...
Κι αν θα με βρεις, μη φοβηθείς.. να μου το πεις πως μ' αγαπάς...
Γι' αυτό υπάρχω...



(Μα τι έχω πάθει σήμερα;...)

Σκέψεις ανάκατες...

Σύννεφα σκεπάζουν τον ουρανό σου.. Βροχή απλώνεται στον κόσμο σου... Ή μήπως είναι μόνο στα μάτια σου;... Ένα αναπάντητο γιατί.. ένα μισοειπωμένο όχι κι ένα ανείπωτο ναι... Θάλασσες κατακλύζουν τα όνειρα σου.. απύθμενες και σκοτεινές.. επιβλητικές και άγρια όμορφες... Ή μήπως είναι η ψυχή σου που μοιάζει αγριεμένη;... Ένα ανελέητο κυνηγητό.. μια αέναη αναζήτηση γαλήνης.. ανάγκη για μια στιγμή αναλγησίας μέσα σ' έναν αιώνα πόνου... Αγκάθι στο βυθό του μυαλού σου.. αχτίδα στην αυγή της φαντασίας σου.. φως στον ορίζοντα της σκέψης σου.. αύρα στην ακινησία της τόλμης σου.. ένταση στις χορδές της αντοχής σου.. όαση στην έρημο των συναισθημάτων σου.. ώθηση στα όρια της λογικής σου...
Χαμένη στ' όνειρο.. παγιδευμένη στο πρέπει.. αναπολώντας το πριν.. παλεύοντας για το τώρα.. ελπίζοντας για το μετά... Αναμοχλεύοντας συμπεριφορές.. μεταμορφώνοντας συνειδήσεις...
Τα χέρια στους ώμους σου.. οι ώμοι στα γόνατα σου.. τα γόνατα στο κεφάλι σου... Και όλη εσύ.. στο κενό...
Εκεί αιωρείσαι.. ύπτασαι.. αναμένεις... Τα όμορφα και τα άσχημα που θα 'ρθουν.. θα μείνουν ή θα προσπεράσουν... Έτοιμα όπως και να 'χει να βιωθούν... Έτοιμη κι εσύ να τα ζήσεις.. με όποιο κόστος.. με όποιο τίμημα...
Καλή αναμονή... Και μην ξεχνάς... Αξίζει το ταξίδι...



(Ατελείωτες, αυτό το πρωινό, οι εικόνες στο μυαλό μου...)