Χρώματα

Καφές και τσιγάρο. Γουλιά και τζούρα, κι άλλη γουλιά κι άλλη τζούρα. Γεμίζει το τασάκι κι ο τοίχος απέναντι παραμένει γκρι. Ούτε μαύρο ούτε λευκό, τίποτα άλλο παρά ένα ακαθόριστο γκρι. Βουλιάζει η σκέψη στην αβεβαιότητα και η αβεβαιότητα στην απροσδιοριστία, όσο το ποτήρι αδειάζει και το τασάκι φουσκώνει αράδες λογισμών. Ατενίζοντας στο βάθος του εγώ σου και ψάχνοντας απαντήσεις για το βαθυκόκκινο χρώμα στο ταβάνι.
Θα ανοίξει ρωγμή να εισβάλλει φως, ή θα πλησιάσει επικίνδυνα και ασφυκτικά; Το ουράνιο τόξο άρπαξε φωτιά και οι νεράιδες ρυτίδιασαν. Κι όμως το δάσος παραμένει μαγικό, κι όμως η θάλασσα είναι ακόμη μωβ. Βουτάς στο νερό και βγαίνεις πολύχρωμος. Κι αν όχι τώρα, πότε; Κι αν ναι, γιατί όχι; Κι αν θέλεις, γιατί δε μπορείς; Κι αν χωριστά, γιατί όχι μαζί; Κι αν δεν είναι ψέμα, γιατί να μη γίνει αλήθεια; Κι αν σου πω ότι το ουράνιο τόξο είναι φοίνικας, θα το χρωματίσεις;

Απογύμνωση...

Αθέλητα τοποθετημένος σ' ένα λαβύρινθο μικρών εφήμερων στιγμών, βαθιά και περίεργα όμορφων. Κατ' επιλογή ριγμένος σε θάλασσα από βλέμματα, σε χείμαρρο από αγγίγματα, σε καταιγίδα από λέξεις.

Πιάνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται, σε ποια ρωγμή του χρόνου έκανε ετούτη τη βουτιά; Και με κομμένη την ανάσα λίγο ακόμα ζητάς, παρακαλείς για λίγο βύθισμα ακόμα.

Γύρω θεριεύουν τα γκρίζα της πόλης, έξω οι βουές και η σκόνη συνεχίζουν. Κι εσύ ψαρεύεις ξέπνοα φιλιά και επαφή με κάτι χέρια παγωμένα. Ακολουθείς σκυλίσια σχεδόν βήματα ακαθόριστων διαδρομών, ταξίδια ακαθόριστων κατευθύνσεων.

Χορεύεις ξέφρενα πάνω σε μελωδίες άγνωστες που τις κάνεις ολόδικες σου, και σε ήχους οικείους που άξαφνα λαμβάνουν νέες διαστάσεις.

Χρωματίζεις τις ανατολές σου από την αρχή με μπογιές αδοκίμαστες, παραδομένος στην έξαψη της δημιουργίας.

Γεύση αλλόκοτη κι αλλιώτικη, πέρα απ' τα όσα μέχρι τώρα έχεις δοκιμάσει. Και η γουλιά από το γνώριμο και απαράλλαχτο, έχει κι αυτή μιαν άλλη νότα πλέον.

Μυρωδιές που πλημμυρίζουν το δέρμα, ανάσες που ζεσταίνουν την αγκαλιά. Πρωινά που ξυπνάνε και γαληνεύουν τα μάτια.

Και στέκεις εκεί, γνήσια παρών, ολοκληρωτικά δοσμένος στη συνείδηση του τώρα. Με το μυαλό θολό και συνάμα τόσο διαυγές, μέσα στο βίωμα ενός θαύματος σε καιρούς αλλόκοτους. Στέκεις καθάριος μέσα ως μέσα, έτοιμος να ριχτείς σε μια μάχη δίχως σκορ, σε μια πάλη δίχως νικητή. Στέκεις εκεί χωρίς καμία τύψη, καμία ενοχή, χωρίς δεύτερη σκέψη ή σώμα μετανιωμένο.

Μένεις ορθάνοιχτος και έτοιμος να υποδεχτείς το μαζί, να κλείσεις το μάτι στο θέλω σου και να τζογάρεις με τα πρέπει σου μέχρι τελικής πτώσης.

Έτοιμος για ένα δούναι και λαβείν απροσδιόριστης καταμέτρησης, με το αποτέλεσμα να σε αφήνει αδιάφορο. Έτοιμος για ένα ρίσκο χωρίς επιστροφή. Έκθεση και λύτρωση, αγκομαχώντας να αρπάξεις όσα περισσότερα όμορφα μπορείς. Έτοιμος να ανοίξεις δίχως σκέψη στο μετά, δίνοντας και δείχνοντας και ξορκίζοντας τη φωνή του ελάχιστου εαυτού σου.

Έτοιμος να αποδείξεις πως αν θες, δε μένουν τείχη απόρθητα, δεν κάνει ζουμ η κάθε μέρα στην πληγή.

Έτοιμος να υπάρξεις στέκεις εκεί, γυμνός τελείως...

Κακές συνήθειες...

Έπιασε αέρας και μια ψύχρα απλώθηκε στο πρωινό. Παράξενο, τέτοια εποχή. Στο μπαλκόνι με καφέ και τσιγάρο σκεφτόταν την τραγική ειρωνία της κατάστασης, το αλλόκοτο συνταίριασμα του καιρού με το χάος στις σκέψεις της. Τράβηξε μια καλή ρουφηξιά και άφησε τον καπνό να θολώσει για λίγο το νου, για λίγο μόνο. Έκλεισε τα μάτια και έφερε εμπρός της τη θάλασσα, ταξίδεψε μέσα στο μπλε και στον μελωδικό χορό των κυμάτων. Κι έπειτα πέρασε σε κάθε είδους λογισμούς, συλλογισμούς αναλογισμούς απολογισμούς... δες παιχνίδια που σκαρώνουν οι λέξεις καμιά φορά.
Λιγοψυχία, αδυναμία χαρακτήρα ή ένα ακόμη ανθρώπινο στάδιο; Τα έβαζε με την πάρτη της, προσπαθώντας να καταλήξει στο αν είχε το δικαίωμα μιας τέτοιας αντιμετώπισης ή αν ήταν ένα παραιτημένο μικρό ανθρωπάκι. Έφταιγε αυτή η ηλίθια ανάγκη και απαίτηση τελειότητας στην οποία είχε υποβάλλει τον εαυτό της, ή τελικά την χαρακτήριζε μια αλλοπρόσαλλη υπερβολή σε όλα που την έκανε να μοιάζει γελοία; Ήταν όντως θεμιτό και "φυσιολογικό" να αφήνεται σε τέτοιες σκέψεις και συναισθήματα, ή απλώς θυματοποιούσε το άτομο της;
Κάπως έτσι τελείωσε το τσιγάρο, κάπως έτσι φουρτούνιασε και η θάλασσα. Έπιασε να στρίψει το επόμενο, ενώ με βαθιές ανάσες βάλθηκε να ημερέψει πάλι το κύμα.
Μια γουλιά καφέ και μια καλή ρουφηξιά απ' το τσιγάρο.
Κακές οι συνήθειες, αυτό όμως το πρωινό ήταν δικό της... 

Σωσίβιο...

Κι εσύ μου ζητάς να σε σώσω.

Από τι; Από ποιον;

Βρήκες και άνθρωπο να προσφέρει σωτηρία.

Καλά καλά δεν μπορώ να σώσω τον εαυτό μου.

Αντί να αναζητάς σωτήρες και σανίδες,

γιατί δεν προσπαθείς να αγαπήσεις;

Να νιώσεις, να αφουγκραστείς, να γευτείς,

να σεβαστείς, να δεχτείς;

Πρώτα απ' όλα τον εαυτό σου.

Έπειτα κάποιον άλλον, και κάποιον άλλον...

Έτσι δεν θα χρειάζεσαι πια σωτηρία,

δεν θα έχεις ανάγκη από σωσίβια και φιλιά ζωής.

Παρά μόνο από εμπειρίες, από γνωριμίες,

από λάθη, από βαθιά βλέμματα.

Μην τρέχεις μονίμως να σωθείς, κάποια στιγμή

θα κουραστείς και θα παραδοθείς άλλωστε.

Σταμάτα, κοίταξε κατάματα

και αντιμετώπισε ό,τι σε τρώει.

Σώπασε και γίνε αυτό που θες να αντικρίζεις.

Ζητάς να σε σώσω.

Από τι; Από ποιον; Ξέρεις;

Κι εγώ παλεύω ακόμα να με σώσω από μένα...

Μια χούφτα βροχή...

Κατάχαμα στα πόδια μου μπροστά
τα όνειρα μου σκορπισμένα,
τσαλαπατημένες οι μετέωρες ελπίδες.
Μια χούφτα βροχή να ξεπλύνει τις θύμησες,
να ελαφρύνει το βάρος της σκέψης,
να κυλήσει και να χυθεί κάπου στη θάλασσα
παρέα με κάτι ξεχασμένα λόγια.
Ανάσες που μοιάζουν κλεμμένες,
σε ένα τσουβάλι δεμένο ασφυκτιούν,
λίγο ακόμη πριν το τέλος.
Η καρδιά κουνάει το μαντήλι
στη ξεχασμένη τους ζωντάνια.
Κάνει να φύγει, να τρέξει,
να κρυφτεί στο απλό, το εύκολο και το αβίαστο.
Μα η αλήθεια της βρίσκεται εκεί,
της κλείνει το μάτι, την παίρνει από το χέρι.
Αφού ξέρει, την έχει μάθει τώρα πια...
Και να θέλω, δεν μπορώ να μου κρυφτώ...

Περάσματα...

Πέρασε... πόσος καιρός αλήθεια; Έχω χάσει λίγο την αίσθηση του χρόνου. Κατ' επιλογή μάλλον... Προτιμώ να κρατάω μια απόσταση, να έχω μια πιο παγωμένη σχέση μαζί του από το να αισθάνομαι κάθε στιγμή κάθε ένα λεπτό που περνάει χωρίς εσένα. Οι εικόνες έχουν αλλάξει χρώματα, ο ήλιος έχει αλλάξει φως, η νύχτα έχει αλλάξει αρώματα... Σε ψάχνω σε τραγούδια που σε θυμίζουν κι είναι τόσα πολλά. Σε αναζητώ σε μέρη που σε φέρνουν στο μυαλό κι έχω αρκετά. Σε γυρεύω σε σημεία αναφοράς που έχουν κάτι από εσένα... μακάρι να ήταν πιο λίγα. Κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι το βλέμμα σου. Αφήνω το νου μου ελεύθερο και φαντάζομαι το φιλί σου. Κουλουριάζομαι και σκέφτομαι την αγκαλιά σου. Σε έχω απέναντι μου να με κοιτάζεις, να με χαϊδεύεις και να μου λες "Σ' αγαπάω"... και προσπαθώ τόσο πολύ να κρατήσω την εικόνα ζωντανή για λίγο ακόμα...
Πέρασε... πόσος καιρός αλήθεια; Κι όμως είσαι ακόμη μέσα μου, θύμηση, ολοζώντανη...
Απλώνω το χέρι και...

Occupied brain... 24/7...

You 've got me wrapped around your finger,

torn me into million pieces,

thrown inside your abyss.

You keep my mind occupied

and my thoughts drawn to thee

24/7, 24 hours a day, 7 days a week,

4 weeks of tears and a month of weep.

I lay down, looking up to your eyes,

looking down to your true.

I embrace your lie

and I sit beside you.

Cuddling with your poison,

'cause everything about you is pure poison my love.

Your look, your touch, your kiss,

your words, your breath,

all out of reach.

Inspired, blessed and damned.

Lost in the depths of your souls' horizon.

Brain occupied... only by you...

only for you... as far as it goes...

-Αποδέσμευση-

Επιχειρώντας salto mortale επιβεβλημένο. Ανάσα βαθιά και βουτιά στο κενό. Εύκολο εν μέρη, αφού το κενό κατοικεί παντού πλέον. Παύση ονειροπολήσεων, φαντασιώσεων και ελπίδων για ένα αύριο που δεν θα σιμώσει στο κατώφλι. Παύση πυρών, γιατί πόλεμος υπάρχει εκεί που υπάρχει έρωτας. Και ο έρωτας αγνοείται σε ετούτο το παράλογο υπόγειο. Παραδίνεται η επιθυμία στην αέναη καλοντυμένη άρνηση που θρυμματίζει κόκαλα. Η αλήθεια μου πετάει τη φορεσιά του πρέποντος και στέκει γυμνή, να χάσκει εκεί, εμπρός στο ανέγγιχτο. Σε αυτό που πήρες πίσω, σε ό,τι επέστρεψες. Και στο είχα πει, δεν γίνονται δεκτές οι επιστροφές... ή μήπως δεν στο είπα;... 
Το ταμείο θα παραμείνει κλειστό για την ώρα. Θέλει χρόνο η διαχείριση εγκαταλελειμμένων ονείρων. Θέλει δουλειά ο επαναπροσδιορισμός σκέψης, συναισθήματος και λοιπών βασικών και μη λειτουργιών.
Θα σε απαλλάξω από το βάρος της αφελούς επιμονής. Θα καταπιώ αμάσητα όλα τα βλέμματα σου, να πονέσει ως τα μύχια. Με απαράμιλλη ευσέβεια θα παρακολουθώ καθώς θα κόβεις τα δεσμά μας, αυτά που μας ενώνουν. Γιατί τα άλλα έχουν αποδειχτεί ανθεκτικά, δεν καταλαβαίνουν ούτε από σένα ούτε από μένα.
Μέχρι εκεί θα δείξω δύναμη και σθένος.
Άσε με τώρα να κλέψω λίγο φως απ' το φεγγίτη.. και να κοιτάζω απ' το υπόγειο την πεταλούδα που παλεύει σε άνεμο κόντρα.. λίγο πριν το πετσόκομμα...

"Απόψε κράτα με απ' το σπασμένο μου φτερό, στον τελευταίο μας χορό"...

Λένε πως ο χρόνος λειτουργεί σαν γιατρικό και επουλώνει, είτε το θέλεις είτε όχι, είτε το πιστεύεις είτε όχι.
Λένε πως όσο πιο μακρινές οι στιγμές και οι αναμνήσεις, τόσο πιο ανάλαφρη και ανώδυνη η θύμιση.
Λένε και κάτι πιο σκληρό... Όλα τελειώνουνε κι όλα περνάνε.
Το μόνο που κανείς, τόσο έξυπνα, δεν αναφέρει είναι η διαδρομή. Είναι το πώς φτάνεις στο πέρασμα του χρόνου, στην ώρα που όσα έχουν τελειώσει έχουν περάσει κιόλας.
Πώς γεμίζει το κενό που έχει ανοίξει μέσα σου... ή πώς χάνεται, πώς αποχωρίζεσαι αυτό το κομμάτι σου που έμεινε κενό.
...Το μυαλό λειτουργεί πολύ παράξενα, σχεδόν προστατευτικά για την καρδιά και τη ψυχή πολλές φορές. Θα θολώσει τη μνήμη.. Θα σβήσει τη μυρωδιά την τόσο γνώριμη, την αίσθηση που αφήνει το άγγιγμα, το φιλί, την ανάγκη για την αγκαλιά... Έως τότε...
Άραγε μέσα από τις πιο άγριες στιγμές μας εμφανίζονται οι πιο μεγάλες δειλίες μας;
Άραγε είναι τόσο εύκολο να χαθείς και να μη μπορείς να βρεις το δρόμο σου;
Άραγε είναι τόσο κοινότυπο οι σκέψεις σου να ταξιδεύουν συνεχώς και να γυρίζουν σε όσα προσπαθείς να μη φέρνεις στο μυαλό σου;
Και απλά να κάνεις υπομονή, γιατί κάποια στιγμή ο χρόνος θα διορθώσει τα πάντα... ή σχεδόν τα πάντα...
Και αλήθεια, πώς μπορείς να πιστεύεις ότι το εγώ σου δεν είναι αρκετό, όταν ό,τι είσαι είναι απλώς υπέρογκο και θαυμάσιο;...

07.06.2013

01.04.2013...Untitled...

Θέλω να μας κλείσω σε μια σφαίρα απόκοσμη.

Σε ένα σύμπαν διαφορετικό από αυτό.

Εκεί που δεν υπάρχουν τόσα πρέπει και τόσα μη.

 Εκεί που η σκέψη είναι ανάλαφρη και το μυαλό απελευθερωμένο.

Εκεί που θα μπορώ να χάνομαι στο βλέμμα σου και να αποκοιμιέσαι στην αγκαλιά μου. Θα μπορώ να μάθω κάθε εκατοστό του κορμιού σου γρήγορα, εύκολα, αβίαστα.

Ο χρόνος απλώς δεν θα υπάρχει για εμάς, θα είναι κάπου ξεχασμένος.

Θα μπορείς να μου μιλάς και να μου ξεδιπλώνεσαι χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς καμιά σκέψη.

Θα είσαι εσύ εγώ κι εγώ θα είμαι εσύ.

Και οι δυο μαζί θα είμαστε ένα...

Κλειδωμένη... (10/12/2012)

A piece of mind...
Αυτό μόνο θέλω να κρατήσω. Ένα κομμάτι μόνο του μυαλού μου, για τα απολύτως απαραίτητα. Και να αφήσω πίσω όσα με κρατούν κλειδωμένη στις ανασφάλειες και τις αμφιβολίες μου.
Να αναπνεύσω ελεύθερα,να περπατήσω ανάλαφρα, να με κοιτάξω στον καθρέπτη με χαμόγελο.
Να αφεθώ στα έσω μου, να παρασυρθώ από τη δίνη του απρόσμενου και από την ομορφιά του άγνωστου και ανεξερεύνητου.
Να κινηθώ σαν αερικό, δίχως βάρος στα πόδια και στη ψυχή.
Να εμπιστευτώ τις δυνάμεις μου και να συμφιλιωθώ με τις αδυναμίες μου.
Να αποδεχτώ τα λάθη μου και να θέσω νέες βάσεις για να φτάσω τον ουρανό μου.
Και να χορέψω σαν να μην υπάρχει αύριο, σαν να μην υπάρχει σήμερα, σαν να μην υπάρχει τώρα. Να στροβιλίζομαι ξεχνώντας τους κανόνες και αδιαφορώντας για την πτώση. Να ελευθερώσω το σώμα μου και να μπω με τη ψυχή μου στη  κάθε μου κίνηση. Να δοκιμάσω τα όρια μου, να τα φτάσω και να τα ξεπεράσω.
Να κλείσω το μάτι στους φόβους μου και να γεμίσω το κάθε μου βήμα.
Να περάσω το είναι μου στο σώμα μου και τον χορό μου στο βλέμμα μου.
Να ξεχειλίζει το βλέμμα...

Attraction... (06/04/2013)

Με είχες κλείσει στην αγκαλιά σου και με κρατούσες σφιχτά. Ένιωθα την ανάσα σου να αγγίζει τον αυχένα μου και τα χέρια σου να χαϊδεύουν τα δικά μου. Ο κόσμος ολόκληρος είχε πάψει έτσι απλά να έχει υπόσταση, ό,τι έχει νόημα βρισκόταν τυλιγμένο στο κορμί μου. Κάθε φιλί και κάθε χάδι σου με ταξίδευε λίγο πιο βαθιά στο παραμύθι μας. Κυνηγοί και οι δύο των όσων επιθυμούμε και θηράματα των όσων φοβόμαστε. Έκλεισα τα μάτια και βυθίστηκα στη γλυκιά σου δίνη, λίγο ακόμη. 

Να χάνω τον εαυτό μου μέσα σου και να γεννιέμαι πάλι από την αρχή. Να σκοτώνω μια πλευρά μου εμπρός σου και να ξεκλειδώνω ένα ακόμη κομμάτι μου. Και να είσαι εκεί, να μοιράζεσαι μαζί μου τα ναι και τα όχι σου, το κάθε μέρος σου και την κάθε κρυφή σου ανάσα. 

Μέσα σε στιγμές που οι λέξεις είναι περιττές. Σε στιγμές που ένα μου βλέμμα μπορεί να σου πει τα πάντα.

Ακούς;...

Πύρινα Μάτια...

Κάτι τέτοιες ώρες, φέρνω στο μυαλό μου το βλέμμα σου. Ασυνείδητα και αβίαστα, έρχεται και τρυπώνει στο νου, και αντικατοπτρίζεται ολοζώντανο απέναντι μου.
Αυτό το βλέμμα το τόσο καθαρό, τόσο έντονο.. σα να σε κοιτά και να διαβάζει κατευθείαν τη σκέψη σου.
Αυτά τα φλογερά σου μάτια, που υπνωτίζουν, και ζαλίζουν, και κατακρίνουν, και μαγνητίζουν, και χαμογελούν, και επιβραβεύουν, και ταξιδεύουν...
Κι αν τα μάτια αυτά μείνουν καρφωμένα στα δικά μου, φοβάμαι ώρες ώρες μήπως χαθώ μέσα τους, και ξεχαστώ, και προδοθώ.
Μα πιο πολύ φοβάμαι πως τα μάτια σου αυτά, αυτό το βλέμμα σου, έχει τη δύναμη να ανοίξει την καρδιά μου και να ξεδιπλώσει την ψυχή μου...
Και αν ναι... τότε τι;...

Στο Εμείς...

Μοιράζομαι με εσένα τα όνειρα μου
και στα χέρια σου ακουμπώ τη μοναξιά μου.
Στης ζωής τους χορούς στροβιλίζομαι μαζί σου
και εμπρός μας ορθάνοιχτες οι πύλες του παραδείσου.
Ενός παράδεισου διαφορετικού, καμωμένου από τους δυο μας,
ενός παράδεισου ξεχωριστού, που κρατάμε φυλαχτό μας.
Δρόμοι απέραντοι, ταξίδια μακρινά
ανάσες ελεύθερες, λόγια αφοσιωμένα.
Χάδι κατανόησης και άγγιγμα σιγουριάς
φιλί ερωτικό και αγκαλιά παρηγοριάς.
Όλα και τίποτα, τα πάντα μας και το κενό μας,
της αγάπης η μοιρασιά και το υπόλοιπο δικό μας.
Μου δίνεσαι και αφήνομαι
σε προστατεύω και ησυχάζεις.
Μου ψιθυρίζεις και ανταποκρίνομαι
κι όλο σου μοιάζω, κι όλο μου μοιάζεις.
Και έτσι πορεύομαι και με οδηγείς
κι έτσι ξεχνιέσαι και ακροβατείς,
στου νου το απόμακρο, το μαγικό,
της ψυχής το πιο γλυκό, το πιο ζεστό,
σε ότι πω και σε ότι πεις.
Εσύ κι εγώ, μαζί εμείς.. Εδώ, στο εμείς...

Σιωπηλή Έκσταση...

Λιώνεις απαλά σε κάθε ψήγμα επιθυμίας,
κινείσαι αχόρταγα σε κάθε ευκαιρία για επαφή.
Σπασμωδική αντίδραση σε κάθε υπόνοια αγγίγματος,
μάτια πλάνα που κυριαρχούνται από ηδονή.
Σ' αγγίζω και φοβάμαι μη σε σπάσω,
τόσο εύθραυστο σε νιώθω στο πλάι μου,
σαν παιδί μικρό που αναζητά παρηγοριά,
αθεράπευτα συγκλονισμένο σε κάθε χάδι.
Ουρανός και γη έγιναν ένα για χάρη μας,
αφήνοντας στ' άστρα ίχνη της μορφής σου.
Για να οδηγείται η καρδιά μου απόψε στα μονοπάτια σου,
παρασυρμένη απ' της αγκαλιάς σου το μεγαλείο,
παραδομένη στου πόθου σου το ασυμβίβαστο.
Και κάπου εκεί, ξανά εκεί θα σε προσμένω,
καρτερικά θα περιμένω μια αναπνοή.
Μια σου ανάσα, ζωή να δώσει στη νύχτα μου
και να χρωματίσει φλογερά τις αισθήσεις μου.
Αγκιστρώσου στο τώρα και φυλάκισε τις σκέψεις σου,
πριν χαθούν στη νυχτιά.
Γιατί απόψε είσαι δικός μου!...

Μήπως;...

Πέρα από το αδύνατο, υπάρχει ένας δρόμος.
Υπάρχει η ελπίδα για ζωή και η δύναμη για αλήθεια.
Η ομορφιά του απλού και το ξεγύμνωμα του ψεύτικου.
Γλυκές στιγμές υφαίνονται από όνειρα γεμάτα φως, αγάπη και έρωτα.
Ζωντανεύουν οι εικόνες του μυαλού και δυναμώνουν οι μουσικές του κόσμου.
Μελωδίες που συντροφεύουν τη μοναξιά, που γλυκαίνουν τη θλίψη, που διώχνουν τη συννεφιά.
Φωνές και γέλια, και χαρές, κι ψιθυρίσματα, και τραγούδια, και βλέμματα, και υποσχέσεις, και λόγια ανείπωτα κι αχρείαστα, και αγκαλιές αέναες, και δάκρυα λυτρωτικά, και θλίψη μεταβατική, και πόνος που συντροφικά αποδυναμώνεται.
Και κάπου στον ορίζοντα, τα χρώματα της ίριδας, φωτίζουν το αύριο που ξημερώνει.
Σε τι δίνουμε σημασία αλήθεια;...
Και είναι όντως αυτό που μετράει,
ή μήπως κάπου στη διαδρομή χάνουμε την ουσία;...

Μόνο για σένα...

Δώσε μου δρόμους και θα τους τρέξω
για να έρθω και πάλι κοντά σου.
Δώσε μου εμπόδια και θα τα ξεπεράσω
για να βρεθώ στην αγκαλιά σου.
Δώσε μου πλήθη και θα τα προσπεράσω
για ν' αντικρίσω και πάλι τα μάτια σου.
Για μια σου ευχή
θα κινήσω γη και ουρανό.
Για ένα σου χαμόγελο
θα κάνω τα αδύνατα δυνατά.
Για ένα φιλί σου και μια αγκαλιά
θα δώσω ότι έχω και κάτι ακόμη...
Για σένα θα γκρεμίσω τα τείχη μου.
Για σένα θα πολεμήσω τους φόβους μου.
Για σένα θα αψηφήσω τις αναστολές μου.
Για σένα θα υποκύψω στις επιθυμίες μου.
Για εσένα, που φωτίζεις τα όνειρα μου.
Για εσένα, που ζωντανεύεις τις αισθήσεις μου όλες.
Για εσένα, που είσαι η καλημέρα και η καληνύχτα μου.
Για σένα μάτια μου.. μόνο για σένα...

Στο εμείς...

Υπάρχουν ώρες που το μόνο που θέλω είναι να χάνομαι στο βλέμμα σου. Υπάρχουν στιγμές που το μόνο που ζητάω είναι να βουλιάξω στην αγκαλιά σου. Υπάρχουν νύχτες που το μόνο που χρειάζομαι είναι ένα σου χάδι...

Κι αυτές οι ώρες, αυτές οι στιγμές, αυτές οι νύχτες όλο και πληθαίνουν, και πυκνώνουν και γίνονται πιο έντονες, πιο δυνατές. Γιατί κάθε ώρα έρχομαι ένα βήμα πιο κοντά σου, κάθε στιγμή σου χαρίζω ακόμη ένα κομμάτι μου.. γιατί κάθε μέρα σε αγαπάω πιο δυνατά, πιο αληθινά, πιο ολοκληρωτικά...

Και η αγάπη αυτή μου δίνει δύναμη.. Μου δίνει κουράγιο να τρέξω στο άγνωστο, μου δίνει θάρρος για να αντέξω το αβάσταχτο, μου δίνει φτερά για να πετάξω πάνω και πέρα απ' όλους και απ' όλα.. Εκεί που υπάρχεις μόνο εσύ και μόνο εγώ...

Εκεί που βασιλεύει το εμείς.. Εκεί...

Παραδοχή και δέσμευση...

Όσες φορές τα χείλη σου κι αν μου το πουν
ακόμη τόσες θα θέλω να το ψιθυρίζεις.
Κι αν την αφή σου ξεχωρίζω στα τυφλά
διαρκώς θα ποθώ το σώμα μου ν' αγγίζεις.
Θα ζητάω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο
όσο σφιχτά στην αγκαλιά σου κι αν με σφίγγεις.
Μια θάλασσα φιλιά θα σου χαρίσω
και με της ψυχής τ' απόκρυφα έναν ωκεανό.
Εμπρός στο βλέμμα της καρδιάς σου θα λυγίσω
και μια σου λέξη θα με βγάλει απ' το κενό.
Με τα πιο τρυφερά μου "Σ'αγαπώ"
θα ντύνω της λύπης σου τη μοναξιά.
Με το πιο αληθινό μου "Ευχαριστώ"
πάνω σου θα αποθέτω την πιο γλυκιά μου ευγνωμοσύνη.
Στιγμές μακριά σου φθονερές, θα τις κεντώ
με αναμνήσεις ζωηρές και θύμισες.
Σε ονείρατα φεγγαρογητεμένα θα χρωστώ
την αντοχή της ερημιάς που ξεφυσά η έλλειψη σου.
Πνοή με το άγγιγμα σου
και ζωή με το βλέμμα σου.
Αίσθηση με το φιλί σου
και γαλήνη με το χάδι σου.
Στο φως της σελήνης θα ζωγραφίσω τη μορφή σου
και στου αγγέλου το αυτί θα μουρμουρίσω το όνομα σου.
Της ύπαρξης μου νόημα
και του είναι μου ολοκλήρωση.
Φύλακα εσύ και ανάσα μου..
Των αστεριών μου προστάτης
και του μυαλού μου γητευτής.
Το εγώ μου απλόχερα προσφέρω
στα δυο σου χέρια μέσα...

Ακόμα λίγο...

Θέλω να μείνω όλη τη νύχτα εδώ να με φιλάς.

Μέχρι τα χείλη σου να γίνουν ένα με τα δικά μου.

Θελώ να μείνω όλη τη νύχτα εδώ να με κρατάς.

Μέχρι το σώμα σου με το κορμί μου να ενωθεί.

Θέλω να μείνω όλο το βράδυ εδώ να με κοιτάς.

Μέχρι το βλέμμα σου να υπάρχει μόνο μέσα απ' τη ματιά μου.

Να σπαταλάω στιγμές για να σου χαρίζω ανάσες

και να ξεκλέβω χρόνους για να σε ντύνω τρεμάμενες αγκαλιές.

Ν' αποτυπώνεις στο δρόμο μου σκέψεις σου

και να βαδίζεις στα όρια του νου μου.

Να ψιθυρίζεις εικόνες στη μέρα μου

και να σκορπάς φως στις καληνύχτες.

Ν' αγγίζεις απαλά τις ανάγκες μου

και να χαϊδεύεις με πάθος τα θέλω μου.

Φίλα με ακόμα λίγο...
Για λίγο ακόμα, προτού ξημερώσει...