Occupied brain... 24/7...

You 've got me wrapped around your finger,

torn me into million pieces,

thrown inside your abyss.

You keep my mind occupied

and my thoughts drawn to thee

24/7, 24 hours a day, 7 days a week,

4 weeks of tears and a month of weep.

I lay down, looking up to your eyes,

looking down to your true.

I embrace your lie

and I sit beside you.

Cuddling with your poison,

'cause everything about you is pure poison my love.

Your look, your touch, your kiss,

your words, your breath,

all out of reach.

Inspired, blessed and damned.

Lost in the depths of your souls' horizon.

Brain occupied... only by you...

only for you... as far as it goes...

Σου τηλεφωνώ...

Σου τηλεφωνώ ασθμαίνοντας,
οι χαμένες μου ελπίδες αιωρούνται,
κρέμονται από μια κλωστούλα τόση δα.
Σου τηλεφωνώ,
και τρέμω στην ιδέα πως θα σηκώσεις το τηλέφωνο..
και ανατριχιάζω στη σκέψη πως δεν θα απαντήσεις.
Σου τηλεφωνώ, κι όσο περιμένω στη γραμμή
κλείνω τα μάτια και σε φέρνω εμπρός μου.
Με το ένα χέρι κρατώ το ακουστικό,
με το άλλο χαϊδεύω απαλά το πρόσωπο σου.
Νιώθω τη ζεστασιά του κορμιού σου,
εκεί, μέσα στην παλάμη μου,
μυρίζω το άρωμα που αφήνουν τα μαλλιά σου..
μόνο αν ξέρεις να το ξεχωρίσεις.
Σου τηλεφωνώ και βρίσκομαι δίπλα σου
στην άκρη του κρεβατιού,
σε κοιτάζω να κοιμάσαι.
Σου τηλεφωνώ,
και η ανάσα σου ακουμπάει στο λαιμό μου,
τόσο γνώριμα και αχόρταγα.
Σου τηλεφωνώ... μα η γραμμή νεκρώνει,
νεκρώνει κι η ελπίδα μου...
Και στα άστρα αφήνω μια χαμένη καληνύχτα...

Να με θυμάσαι...

Οι μνήμες χάνονται στο πέρασμα του χρόνου
και κυλάνε,
ποτάμια οι στιγμές που ρέουν, γίνονται λήθη
και περνάνε.
Φυτεύω λέξεις, σκέψεις και όνειρα
που τη ψυχή γεμίζουν
και ξαγρυπνώ με τις ματιές
που το μετά ορίζουν.
Με ένα χάδι, ένα φιλί, μια λέξη μόνο
που δύναμη έχει και ριζώνει.
Με μια ανάσα αιθέρια, μια αγκαλιά
κι ένα λεπτό που δεν τελειώνει.
Στέκω βουβός καημός, στερνός λυγμός,
κοιτώ απλά το πριν που χάνεται.
Χαμογελάω στο μετά, με κόπο τόσο
που μόνο η καρδιά αισθάνεται.
Απλώνω το χέρι να προλάβω,
να αλλάξω το φινάλε έστω αργά.
Μα το ποτάμι κυλάει και κυλάει και κυλάει
κι εγώ είμαι εδώ
και στα είπα όλα,
στα είπα τώρα.
Ώρα λοιπόν να σβήσω το άστρο μας,
κάπου μακριά...
Να με θυμάσαι...

Στο Εμείς...

Μοιράζομαι με εσένα τα όνειρα μου
και στα χέρια σου ακουμπώ τη μοναξιά μου.
Στης ζωής τους χορούς στροβιλίζομαι μαζί σου
και εμπρός μας ορθάνοιχτες οι πύλες του παραδείσου.
Ενός παράδεισου διαφορετικού, καμωμένου από τους δυο μας,
ενός παράδεισου ξεχωριστού, που κρατάμε φυλαχτό μας.
Δρόμοι απέραντοι, ταξίδια μακρινά
ανάσες ελεύθερες, λόγια αφοσιωμένα.
Χάδι κατανόησης και άγγιγμα σιγουριάς
φιλί ερωτικό και αγκαλιά παρηγοριάς.
Όλα και τίποτα, τα πάντα μας και το κενό μας,
της αγάπης η μοιρασιά και το υπόλοιπο δικό μας.
Μου δίνεσαι και αφήνομαι
σε προστατεύω και ησυχάζεις.
Μου ψιθυρίζεις και ανταποκρίνομαι
κι όλο σου μοιάζω, κι όλο μου μοιάζεις.
Και έτσι πορεύομαι και με οδηγείς
κι έτσι ξεχνιέσαι και ακροβατείς,
στου νου το απόμακρο, το μαγικό,
της ψυχής το πιο γλυκό, το πιο ζεστό,
σε ότι πω και σε ότι πεις.
Εσύ κι εγώ, μαζί εμείς.. Εδώ, στο εμείς...

Ερωτικό...

Λόγια που μοσχοβολάνε γιασεμί

άναρθρες σιωπές και βλέμματα χιλιοειπωμένα.

Αετός που περήφανα ξεδιπλώνει τα φτερά του

και πουλί λαβωμένο που αναζητά παρηγοριά.

Έρωτας ηδονικός και επιθυμία ανυπόφορη

κι όλα τσουβαλιασμένα σε μία τσάντα εγωισμού.

Ρούχα διπλωμένα τακτικά

και ψυχές απογυμνωμένες στης αλήθειας τη χάρη.

Αέναη η μάχη των ματιών,

καταλήγει σε ανάσες που ορέγονται την επαφή.

Τα χέρια απλώνονται πιο πέρα απ' όπου φτάνει η λογική

και η ανάγκη μεγαλώνει για να γεμίσει ο ουρανός μας.

Η απόλυτη σύνθλιψη του είναι

και ο φοίνικας που απ' τις στάχτες του ξαναγεννιέται.

Μικρό παιδί με κλάμα τρυφερό

μέσα στις χούφτες μου παίρνει ζωή και μεγαλώνει.

Βουτιά απερίσκεπτη στα κύματα του θέλω

και της αγάπης τεχνητή αναπνοή.

Και έτσι απλά και ανεμπόδιστα

φωτίστηκαν του ουρανού οι πύλες...

Με ακούς;...

Σ' αγαπώ κι ότι άλλο κι αν πω

τόσο λίγο αλήθεια μου μοιάζει.

Σε ζητώ σε ότι μεγάλο αλλά κι ότι μικρό

απ' την ώρα που ο ήλιος χαράζει.

Σ' ακολουθώ, σε κάθε βήμα σου δίπλα είμαι εγώ

σε κάθε στόχο ο νους σου που βάζει.

Σε κοιτώ, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό

όσες διαδρομές η καρδιά κι αν αλλάζει.

Σε φυλώ, σαν κειμήλιο, παλιό φυλαχτό

με ψυχή που κανένα φόβο δε λογαριάζει.

Σε ποθώ, με κάθε τρόπο δυνατό

η ανάσα και το χάδι σου το νου ταράζει.

Σ' αγαπώ..Σ' αγαπώ..Σ' αγαπώ...

Με ακούς;... Σ' αγαπώ...

Επιθυμίες...

Θέλω να γείρω στον ώμο σου
και ν' αποκοιμηθώ.
Στιγμές χαμένες και θύμισες
θέλω να ονειρευτώ.
Από το χάδι σου και το γλυκό σου το φιλί
να μαγευτώ.
Σαν πετραδάκι σε θάλασσα ανοιχτή
μέσα σου να βυθιστώ.
Έχω ανάγκη τη μορφή σου
μες στο μυαλό να κρατώ.
Με ηρεμεί αυτή η φωνή σου
και στην αγκαλιά σου θέλω να χαθώ.
Να με κρατάς όσο μπορείς, όσο αντέχεις
δίπλα σου θέλω ν' αποκοιμηθώ...

Παραδοχή και δέσμευση...

Όσες φορές τα χείλη σου κι αν μου το πουν
ακόμη τόσες θα θέλω να το ψιθυρίζεις.
Κι αν την αφή σου ξεχωρίζω στα τυφλά
διαρκώς θα ποθώ το σώμα μου ν' αγγίζεις.
Θα ζητάω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο
όσο σφιχτά στην αγκαλιά σου κι αν με σφίγγεις.
Μια θάλασσα φιλιά θα σου χαρίσω
και με της ψυχής τ' απόκρυφα έναν ωκεανό.
Εμπρός στο βλέμμα της καρδιάς σου θα λυγίσω
και μια σου λέξη θα με βγάλει απ' το κενό.
Με τα πιο τρυφερά μου "Σ'αγαπώ"
θα ντύνω της λύπης σου τη μοναξιά.
Με το πιο αληθινό μου "Ευχαριστώ"
πάνω σου θα αποθέτω την πιο γλυκιά μου ευγνωμοσύνη.
Στιγμές μακριά σου φθονερές, θα τις κεντώ
με αναμνήσεις ζωηρές και θύμισες.
Σε ονείρατα φεγγαρογητεμένα θα χρωστώ
την αντοχή της ερημιάς που ξεφυσά η έλλειψη σου.
Πνοή με το άγγιγμα σου
και ζωή με το βλέμμα σου.
Αίσθηση με το φιλί σου
και γαλήνη με το χάδι σου.
Στο φως της σελήνης θα ζωγραφίσω τη μορφή σου
και στου αγγέλου το αυτί θα μουρμουρίσω το όνομα σου.
Της ύπαρξης μου νόημα
και του είναι μου ολοκλήρωση.
Φύλακα εσύ και ανάσα μου..
Των αστεριών μου προστάτης
και του μυαλού μου γητευτής.
Το εγώ μου απλόχερα προσφέρω
στα δυο σου χέρια μέσα...

Ακόμα λίγο...

Θέλω να μείνω όλη τη νύχτα εδώ να με φιλάς.

Μέχρι τα χείλη σου να γίνουν ένα με τα δικά μου.

Θελώ να μείνω όλη τη νύχτα εδώ να με κρατάς.

Μέχρι το σώμα σου με το κορμί μου να ενωθεί.

Θέλω να μείνω όλο το βράδυ εδώ να με κοιτάς.

Μέχρι το βλέμμα σου να υπάρχει μόνο μέσα απ' τη ματιά μου.

Να σπαταλάω στιγμές για να σου χαρίζω ανάσες

και να ξεκλέβω χρόνους για να σε ντύνω τρεμάμενες αγκαλιές.

Ν' αποτυπώνεις στο δρόμο μου σκέψεις σου

και να βαδίζεις στα όρια του νου μου.

Να ψιθυρίζεις εικόνες στη μέρα μου

και να σκορπάς φως στις καληνύχτες.

Ν' αγγίζεις απαλά τις ανάγκες μου

και να χαϊδεύεις με πάθος τα θέλω μου.

Φίλα με ακόμα λίγο...
Για λίγο ακόμα, προτού ξημερώσει...

Αυτοί...

Κι αυτοί που με κοιτούν ειρωνικά
μικροί φαντάζουν και δε νιώθουν όσα νιώθω.
Κι όσοι με κρίνουν έτσι εύκολα κι απλά
στα λάθη τους χαμένοι κι απ' τα πάθη τους δραπέτες.
Όσοι με ψέμμα να με βλάψουν προσπαθούν
τοίχος οίκτου πελώριο υψώνεται εμπρός τους.
Αυτοί που όσα θέλουνε να ζήσουν δεν μπορούν
θύματα ψάχνουν για να κλέψουν μια ανάσα.
Αυτοί, που έχουνε στις αυταπάτες ξεχαστεί
με αισθήματα μικρά και θλιβερά γεμίζουν το κενό τους.
Κι όσοι στην τρέλα του μυαλού έχουν χαθεί
ασήμαντοι πολύ και της ανάσας μου ανάξιοι.

Γιατί έχω τον εαυτό μου να παλέψω

και χρόνο για εκείνους δεν θα κλέψω...

Επαφή...

Κύμα βαθύ το βλέμμα σου
και στη ματιά σου πνίγομαι
απάνεμο κελί η αγκαλιά σου
στη φυλακή σου εκούσια κλείνομαι.

Λόγια μεγάλα και μαγικά
χάνομαι μες στις λέξεις σου
τα όνειρα μας παίρνουν φωτιά
βουλιάζω μες στις σκέψεις σου.

Κουρνιάζω στα δυο σου χέρια
κι ο κόσμος κάπως ηρεμεί
ταξιδεύεις στα δικα μου τα νυχτέρια
τους φόβους μου όλους διώχνεις στη στιγμή.

Κι όταν τα χείλη σου με αγγίζουν
κόβεται η ανάσα μου μεμιάς
οι στιγμές μου όλες αρχίζουν
απ' το λεπτό που με ακουμπάς...

Μόνο για λίγο...

Μόνο για λίγο να σε δω
κι ας σταματήσουν οι ήλιοι σ' αυτή τη γη να ανατέλλουν
κι ας χαθεί ο χρόνος κάπου στην αιωνιότητα
κι ας ξεχαστεί η ύπαρξη μου μέσα στο άπειρο.

Προσμένω εσένα και οι ώρες δεν κυλούν
έχουν παγώσει πια οι δείκτες στο ρολόι
τριγυρνάς στο μυαλό μου σαν αερικό
και τα βήματα σου αντηχούν στο σαλόνι.

Λαβύρινθος μοιάζει το μυαλό
κι η σκέψη σου χαμένη σε μονοπάτια αδιέξοδα
δεν υπάρχει διαφυγή
κι έτσι δεν βρίσκει γαλήνη η ψυχή.

Μόνο για λίγο να ήσουν εδώ
κι ας πλυμμήριζε η ζωή μου από σκοτάδι
κι ας γεμίζαν εφιάλτες οι νύχτες μου
κι ας ρουφούσε η παρουσία σου όλες τις όμορφες στιγμές.

Μόνο για λίγο...

Θέλω...

Θέλω να διώξω από τα μάτια σου τη θλίψη
τον πιο βαθύ σου πόνο να τον κάνω να χαθεί
να δείξω δρόμο στην καρδιά σου για να ανοίξει
και νέα αισθήματα βαθιά να υποδεχτεί.

Θέλω η ανάσα σου να βρίσκει τη δική μου
όταν τη νύχτα στο μαξιλάρι ακουμπά
τα δυο σου χείλη να ψάχνουν το φιλί μου
και το κορμί σου στο άγγιγμα μου να ξυπνά.

Θέλω το πρόσωπο σου να 'χω απέναντι μου
το βλέμμα το δικό σου χαραγμένο στο μυαλό
τα τρυφερά σου λόγια να μιλάνε στη ψυχή μου
και την αγάπη σου μονάχα να κρατώ για φυλαχτό.

Θέλω να βρω το μυστικό σου μονοπάτι
να ξεκλειδώσω αυτού του νου τα μυστικά
να μην υπάρχει στο σώμα ετούτο κάτι
που να μην ξέρω σαν δικό μου τώρα πια.

Θέλω εσένα.. μόνο εσένα...
Για τόσο.. για όσο...

Νέος δρόμος...

Νύχτες και μέρες απέκτησαν φως
κρύο και ζέστη χαθήκαν στην αύρα
ότι με έπνιγε έγινε λυγμός
κι όλες οι σκέψεις μου πετάξαν τα μαύρα

Κόπασε ο άνεμος κι ήρθε η βροχή
ξεχάστηκε ο νους μου μέσα σ' αυτή
αυτόβουλο βήμα στο πουθενά
μα η καρδιά ελεύθερη τώρα γυρνά

Η μνήμη ξυπνά ένα φιλί γλυκό
νοσταλγία στο κορμί για το τρυφερό το χάδι
ονειροβάτης ξανά σε τοπίο μαγικό
ξημέρωσε μόλις κι είναι κιόλας βράδυ

Μα είμαι μικρή, πολύ μικρή για ν' αντέξω
ατέρμονους κύκλους η ζωή κάνει
δεν φτάνει ποτέ, όπου κι αν φτάνει
μα πήρα το δρόμο της ψυχής και θα τον τρέξω...

Κι έτσι για λίγο μεγάλη θα μοιάζω..

Φύλακας Άγγελος

Είσαι η ζωή μου, είσαι το φως μου
είσαι η ανάσα μου, εισ' ο άγγελος μου.
Τις νύχτες στο προσκεφάλι μου δίπλα
σε νιώθω σκυφτό να μου λες παραμύθια.
Να με ηρεμείς με τη γλυκιά σου φωνή
να μην αφήνεις τον πόνο στη ψυχή μου να μπει.

Δε φοβάμαι πια το σκοτάδι
με ηρεμεί το δικό σου το χάδι.
Φύλακας άγγελος μου εσύ και προστάτης
στα όνειρα μου του εφιάλτη ιχνηλάτης.

Σε κάθε μου κίνηση είσαι κοντά
μ' απομακρύνεις από του χάους τα μυστικά.
Σε νιώθω πάντα κοντά μου να 'σαι
στο αυτί μου ψυθιρίζεις "Είμ' εδώ, μη φοβάσαι".
Είσαι ο ήλιος μου, είσαι η αυγή μου.
Είσαι ο παράδεισος κι η δύναμη μου.

Τα βράδια πια μονάχη δε κλαίω
Σ' αγαπάω, μ'ακούς;, την αλήθεια σου λέω.
Κουράγιο, αντοχή και υπομονή μαζί μου έχεις
φύλακας άγγελος εσύ και με προσέχεις...

Θα άντεχα...

Το γνωρίζω πως δεν είμαι δυνατή
πως τον πόνο δεν μπορώ να τον αντέξω,
πως πολλοί με αποκάλεσαν δειλή
κι αντί να υποφέρω πως προτιμώ να τρέξω.

Κι όμως θα άντεχα ένα χτύπημα γερό
μια μαχαιριά, εκεί κοντά στο στήθος,
σίγουρα θ' άντεχα και τον λόγο τον πιο σκληρό
από ένα άτομο χωρίς ψυχή και ήθος.

Μα αυτό που δεν μπορώ ν' αντέξω ότι κι αν κάνω
αυτό που με πονάει ότι κι αν πω,
είναι που με αφήνεις να φωνάζω "Σ' αγαπώ"
και που αφού δεν απορείς για μένα πια
νιώθω πως θέλω μια για πάντα να πεθάνω...

Μόνη...

Σε άδειους δρόμους τριγυρνάς μιας πόλης πεθαμένης,
της μοναξιάς σου το θηρίο κυνηγάς και μιας ζωής χαμένης.
Ήχοι γνωστοί σ' αρρωσταίνουν, πλεγμένοι απ' τους δυο σας,
οι αναμνήσεις σε τρελαίνουν, γεμίζαν το κενό σας.
Κίτρινα φύλλα οι στιγμές που ο άνεμος τα έριξε,
δεν πιάνουν πια οι προσευχές, αυτός μακριά σου έτρεξε.
Το βράδυ πάλι μόνη θα ξαπλώνεις
το κενό σου με ένα στίχο θα γεμίζεις,
τη μορφή της θλίψης θα ξεδιπλώνεις
και μέσα στ' όνειρο μόνη θα τριγυρίζεις...

Απόγνωση...

Υπάρχουνε στιγμές σαν αυτές,
στις αναμνήσεις που είμαι βουτηγμένος.
Υπάρχουνε ώρες κενές που είμαι χαμένος.
Υπάρχουνε στιγμές που στον κόσμο νιώθω ένας ξένος.
Και θέλω να δακρύσω, να ουρλιάξω,
πως σ' αγαπάω να σου φωνάξω...

Χαμένος...

Σε χαμένους κόσμους κολυμπάς
της μοναξιάς σου τον πόνο πολεμάς,
ελπίζοντας σε στιγμές περασμένες, σε αγάπες πουλημένες
τον παλιό σου εαυτό σαν τρελός κυνηγάς.
Ψάχνεις λόγο να βρεις για να ζεις
ένα ψέμα μέσα του να κρυφτείς,
προσπαθείς να ξεχάσεις, την καρδιά σου να ησυχάσεις
κι έχεις πια ξεπεράσει τα όρια της λογικής...

Μακάρι... (27.09.2006)

Να 'μουν αύρα θαλασσινή
που το σώμα σου ανατριχιάζει.
Να 'μουν στα χείλη σου φιλί
που μακριά σε ταξιδεύει.
Να 'μουν στα μάτια σου δάκρυ
από της ψυχής σου τη θλίψη που τρέχει.

Κι εγώ από το πρόσωπο σου το θλιμμένο
ένα χαμόγελο σου μόνο περιμένω.
Κι εγώ που τόσο σ' αγαπάω
είμαι εδώ ακόμα, στιγμές μετράω.
Κι εγώ που μόνο εσένα νοιάζομαι
πως στην αγκαλιά μου σε κρατώ φαντάζομαι.

Να 'σουν στα όνειρα μου μουσική
που την καρδιά μου γαληνεύει.
Να 'σουν στο δρόμο μου το φως
που τις νύχτες γλυκά με συνοδεύει.
Να 'σουνα λέει ήλιος ζεστός
που τα κρύα βράδια με χαϊδεύει...