Παραδίνομαι...

Τρύπωσες στη χαραμάδα του μυαλού μου και ανέτρεψες όλα τα δεδομένα του... Εξαρτημένη και αδύναμη αισθάνομαι... Απελπισμένη σου ζητώ..
..να με κάψεις στη φωτιά σου.. να με λιώσεις στη λάβα σου.. να με σκορπίσεις στον αέρα σου.. να με θάψεις στη γη σου.. να με πνίξεις στον ωκεανό σου.. να με ενώσεις με το είναι σου.. να με αγγίξεις.. να με σφίξεις.. να με γδάρεις.. κι ας πονέσω.. να με συνεπάρεις.. να με απογειώσεις.. να με τρελάνεις.. αφήνομαι... να με κάνεις να παραδοθώ.. να παραληρώ.. Παραδίνομαι...
Πόθησε με.. ταξίδεψε με.. ελευθέρωσε με.. τελείωσε με.. Παραδίνομαι...
Για μια στιγμή.. για μια νύχτα.. για μια ζωή...
Παραδίνομαι, μ' ακούς;...
Παραδίνομαι...



(Έμπνευση η φράση του issallou σ' ένα σχόλιο που μου έκανε: "και η μουσική να περνάει ξώφαλτσα από την χαραμάδα του μυαλού μου και να χάνομαι..."
Ευχαριστώ...)

Βλέμμα στο κενό...

Ένα βλέμμα χαμένο στο τίποτα... Αυτό με χαρακτηρίζει τούτες τις ώρες.. Τις ώρες που τα θέλω ζωντανεύουν στο νου μου.. που τα πρέπει φυλακίζουν τη σκέψη μου.. που το πριν μπερδεύεται με το τώρα και το τώρα χάνεται στο μετά...
Κι είναι οι ώρες τούτες, που νιώθω μέσα μου να έχουν έρθει τα πάνω κάτω.. βιώνω βαθιά ένα ασυμπλήρωτο κενό.. το νιώθω, κάπου εκεί, να θέλει όσο τίποτα να σταματήσει να αισθάνεται άδειο...
Απολαμβάνω στιγμές, εμπειρίες..χαρές και πίκρες.. αποθέωση και απογοήτευση... Κι αναρωτιέμαι γιατί το κενό παραμένει.. εκεί.. να μου θυμίζει πως κάτι λείπει...
Όσο κι αν παλεύεις με το εγώ σου, ίδια κατάσταση.. ίδια παράσταση.. αλλαγή ηρώων.. αλλαγή σκηνικών.. ίδιο έργο... Δυστυχώς, όσο κι αν το προσπαθείς, το κενό δεν θα σταματήσει να υπάρχει.. μέχρι το πλήρωμα του χρόνου του... Μόνη σου δυνατότητα;.. να ζεις.. να ρουφάς.. και να ελπίζεις...



(Και η διάθεση για αποτύπωση συνεχίστηκε...)

Love tears me apart...

Συνήθιζα να αποκοιμιέμαι στην αγκαλιά σου για ώρες... Πού είσαι;... Συνήθιζα να χάνομαι στη μυρωδιά σου... Γιατί;... Περιπλανιόμουν στα όνειρα σου, ενώ εσύ χανόσουν στα θέλω μου... Θυμάσαι;... Κρυβόμουν μέσα στην αντοχή σου.. γευόμουν τις επιθυμίες σου... Τόσο εύκολο ήταν λοιπόν;... Ήμουν έρμαιο στο βλέμμα σου.. δέκτης παθητικός στο άγγιγμα σου... Τόσο μακριά;... Ήμουν ασφαλής, αέναα χαμένη στο δικό σου άπειρο... Πότε, πώς;...

Κι εσύ...
Εσύ έκλεβες την ανάσα μου με μια σου λέξη... Πόσο γρήγορα κυλάει ο χρόνος... Συνέθλιβες το είναι μου μ' ένα σου χάδι... Κι όμως μου μοιάζει σα να σταμάτησε κάπου στο χθες... Άδειαζες το μυαλό μου με μια σου αγκαλιά... Πιάστηκε στις αναμνήσεις και δεν μπορεί να συνεχίσει να κυλά... Δυναμίτιζες μ' ένα φιλί το κορμί μου... Σα ρολόι που έχουν οι δείκτες του κολλήσει, εκεί, κάπου ανάμεσα στο "περίπου" και στο "ακριβώς"...

Η αγάπη είναι φίλος κι εχθρός...
Σ' απογειώνει και σε διαλύει.. σε ελευθερώνει και σε φυλακίζει.. σε κυνηγά.. σε γεμίζει.. σε ξεσκίζει.. χαρίζει την απόλυτη ηδονή και την ολοκληρωτική ήττα.. γεννιέται από το τίποτα και χάνεται στο πολύ.. ξεκινά από τα όσα ποθούμε και καταλήγει στα όσα τρομάζουμε ν' αντικρίσουμε.. εξυψώνεται μ' ένα χείμαρρο και ισοπεδώνεται με μια σταγόνα.. εκδηλώνεται φυσικά, αβίαστα και σβήνει απότομα, παράλογα...

Πεθαίνει η αγάπη.. όπως πεθαίνω τώρα εγώ χωρίς εσένα...
Αργοσβήνει πίσω από λέξεις, πράξεις κι αισθήματα.. όπως αργοσβήνω τώρα εγώ στην απουσία σου...
Κρατάει μόνο ότι την έκανε ν' ανθίσει.. όπως κρατάω τώρα εγώ τις στιγμές μας, τις αναμνήσεις μας... Σα φυλαχτό.. σα θησαυρό...



(Αποτέλεσμα αυτού του πρωινού, που ξεκίνησε με μία απροσδόκητη επιθυμία για αποτύπωση στο χαρτί...)

Δεν μπορώ να χαραμίσω άλλη ανάσα...

Δεν μπορώ να χαραμίσω
άλλη ανάσα μακριά σου...

Πόσο λίγες είναι οι λέξεις
όταν βρίσκομαι μπροστά σου...

Εξιλαστήριο θύμα...

Εύκολος, αναμφίβολα, στόχος...
Η πιο ανώδυνη επιλογή ίσως...
Ο καλύτερος τρόπος για ένα ξέσπασμα, απέναντι σ' αυτόν που δεν πρόκειται φυσικά να αντιδράσει.. που θα κρύψει τις σκέψεις του στο εγώ του και θα αποφύγει να εκφραστεί στο εμείς...
Κι εσύ αποδέχεσαι, συσσωρεύεις, αναλώνεσαι στην προσπάθεια να συγκρατήσεις τα όσα ουρλιάζουν μέσα σου... Μέχρι πότε όμως;
Μέχρι πότε θα μπορείς να δέχεσαι έτσι παθητικά τους ποταμούς των λόγων τους; Και ποιο θα έιναι το αποτέλεσμα όταν δεν θα έχεις πλέον τη δύναμη να συνεχίσεις;
Γιατί το λιγότερο είναι να εκραγείς, έστω κι αν πληγώσεις...
Το χειρότερο είναι να πνιγείς μέσα σε όλα αυτά που δεν είπες...

Μόνο αυτό...

Κάτι τέτοιες νύχτες, που το μυαλό δεν λέει να ησυχάσει, που το κορμί ταραγμένο βρίσκεται σε επαγρύπνιση, που οι σκέψεις χάνονται σε αβύσσους και ξεχνιούνται σε μέρη μακρινά και ονειροπαρμένα...
Κάτι τέτοιες νύχτες το μόνο που επιθυμώ είναι η αγκαλιά σου.. τα δυο σου χέρια τυλιγμένα στο σώμα μου σφιχτά, σχεδόν αποπνικτικά...


Και το κεφάλι μου γερμένο στον ώμο σου.. και το μυαλό χαμένο κάπου μέσα στη μυρωδιά σου...
Και τις αισθήσεις μου σε εγρήγορση.. να ρουφάνε την κάθε ανάσα.. το κάθε άγγιγμα...


Και σένα... Αχ, εσένα... Να μου σιγομουρμουρίζεις συναισθήματα.. και σκέψεις.. και επιθυμίες.. και ανάγκες.. και πάθη...
Και μέσα στη ζεστασιά σου να χάνομαι.. να ταξιδεύω.. να ονειρεύομαι...
Στη ζεστασιά του κορμιού σου.. και όχι στη κρύα φαντασία της παρουσίας σου.. και στη φριχτή πραγματικότητα της απουσίας σου...
Καλή σου νύχτα όπου και να 'σαι...

Your Eden...

Did you ever think of me
as your best friend?

Did I ever think of you?
I'm not complaining

I never tried to feel
I never tried to feel this vibration
I never tried to reach
I never tried to reach your Eden...

Did I ever think of you
as my enemy?

Did you ever think of me?
I'm complaining...

I never tried to feel
I never tried to feel this vibration
I never tried to reach
I never tried to reach your Eden...

Hooverphonic

Κάνε κάτι!

Δεν προσδοκώ πολλά, δεν έχω μεγαλεπίβολα πράγματα στο νου μου...
Μια λέξη θέλω μόνο, μια κίνηση, ένα βλέμμα.. Ένα άγγιγμα ίσως, αλλιώτικο από τ' άλλα...
Μία ένδειξη.. κάτι... Αυτό το κάτι που θα σε κάνει να μου φανερωθείς.. και να σου φανερωθώ με τη σειρά μου, όσο αντέχω...
Να σου ανοίξω τη σκέψη μου, το μυαλό και την καρδιά μου.. να ακολουθήσω τη φαντασία σου.. να μπλεχτώ στα όνειρα σου.. να μπερδευτώ στα θέλω σου...
Να τυλιχτώ στην αγκαλιά σου.. ασφαλής.. αποκομμένη από τον κόσμο...
Αυτά που με αφήνεις που και που να μαντέψω, κάνε τα κτήμα μου... Βοήθησε με να σιγουρευτώ, για να μπορέσω να σου δώσω βεβαιότητα, αλήθεια...
Αυτό που το κορμί σου μου ψιθυρίζει, άσε την καρδιά σου να μου το φωνάξει...
Αυτό που τα μάτια σου δηλώνουν στα κλεφτά, άσε τη φωνή σου να το μαρτυρήσει...
Γιατί η ψυχή μου δεν αντέχει να κάνει την αρχη.. δεν τολμά να αποκαλυφθεί πρώτη αυτή...
Σε σένα στηρίζομαι...
Κάνε κάτι!...

Κάπου, κάπως, κάποτε...

Η κατάρρευση του κόσμου σου είναι το χειρότερο πλήγμα. Η αγάπη σου, η αληθινή, είναι το φως μέσα στο σκοτάδι της θλιβερής ζωής σου. Νιώσε το χάδι της και άσε την να σε παρασύρει ως την άκρη του ονείρου. Αφέσου στην γαλήνη της ανατολής και στη ζεστασιά της δύσης και ζήσε άφοβα την κάθε στιγμή μαζί με τον άγγελο σου.
Αν δεν έχεις αγαπήσει, δεν έχεις λυτρωθεί...

Shiny


Κάθε φορά που ονειρεύεσαι αφήνεις το μυαλό σου ελεύθερο σε κάθε πρόκληση και καταφέρνεις ότι δεν μπορείς στην γεμάτη με λύπες ζωή σου. Όταν όμως καταφέρεις να ονειρεύεσαι, όταν ο νους σου δεν κοιμάται, τότε έχεις νιώσει τι σημαίνει αγάπη. Τότε έχεις δακρύσει κι έχεις πονέσει για κάποιον, έχεις ερωτευτεί και έχεις αφήσει τον εαυτό σου ελεύθερο στον γλυκό άνεμο του έρωτα.
Αν αυτό δεν είναι αγάπη που νιώθω τότε σίγουρα δεν πρόκειται ν' αγαπήσω ποτέ...

Blow


Κάπου στον κόσμο μας, λοιπόν.. κάπως δειλά και αμφίβολα.. σ' ένα κάποτε που μοιάζει πια αρκετά μακρινό.. ξεκίνησαν όλα...
Και ναι, νιώσαμε ο ένας τον άλλον, τον κατάλαβαμε, τον πονέσαμε, τον αγαπήσαμε, τον κάναμε κομμάτι μας.
Κι έπειτα ερωτευτήκαμε.. κι αρχίσαμε να ζούμε χαμένοι στ' όνειρο μας, προστατευμένοι στον κόσμο μας..
Γελάσαμε.. ενθουσιαστήκαμε.. αναριγήσαμε.. ποθήσαμε.. δακρύσαμε.. λυτρωθήκαμε.. πονέσαμε.. θυμώσαμε.. αγανακτήσαμε.. ονειρευτήκαμε.. κερδίσαμε.. χάσαμε..
Συναισθήματα έντονα.. τόσο έντονα που πολλές φορές δεν μπορούσαμε να τα αντέξουμε.. τόσο δυνατά που δύσκολα περιγράφονται...
Ναι, ήταν αληθινό... Και ναι πόνεσε όταν ήρθε το τέλος.. όχι απλά πόνεσε, έγινε ανυπόφορο...
Κρατώ όμως πως δίπλα σου έζησα τον πρώτο μου έρωτα, την πρώτη μου αγάπη, τον πρώτο μου πόθο, την πρώτη μου "εξάρτηση".. και το πρώτο μου πόνο, αφόρητο...
Ξέρεις τι έχει σημασία; Ότι το ζήσαμε όλο αυτό.. Αλλάξαμε και συμπληρώσαμε ο ένας τον αλλον. Και νιώθω τυχερή που έχω ζήσει όλα αυτά και που έχω τώρα να τα θυμάμαι, ακόμη κι αν με διέλυσαν όταν τα έχασα...
Ένα πράγμα μόνο θα ήθελα... Να είχες ακόμη μια θέση δίπλα μου.. αυτή που σου έδωσα και δεν τη δέχτηκες.. αυτή που έχεις εσύ για μένα μέσα μου... για τότε.. για τώρα.. για πάντα...
Μην ξεχνάς...