Μόνο αυτό...

Κάτι τέτοιες νύχτες, που το μυαλό δεν λέει να ησυχάσει, που το κορμί ταραγμένο βρίσκεται σε επαγρύπνιση, που οι σκέψεις χάνονται σε αβύσσους και ξεχνιούνται σε μέρη μακρινά και ονειροπαρμένα...
Κάτι τέτοιες νύχτες το μόνο που επιθυμώ είναι η αγκαλιά σου.. τα δυο σου χέρια τυλιγμένα στο σώμα μου σφιχτά, σχεδόν αποπνικτικά...


Και το κεφάλι μου γερμένο στον ώμο σου.. και το μυαλό χαμένο κάπου μέσα στη μυρωδιά σου...
Και τις αισθήσεις μου σε εγρήγορση.. να ρουφάνε την κάθε ανάσα.. το κάθε άγγιγμα...


Και σένα... Αχ, εσένα... Να μου σιγομουρμουρίζεις συναισθήματα.. και σκέψεις.. και επιθυμίες.. και ανάγκες.. και πάθη...
Και μέσα στη ζεστασιά σου να χάνομαι.. να ταξιδεύω.. να ονειρεύομαι...
Στη ζεστασιά του κορμιού σου.. και όχι στη κρύα φαντασία της παρουσίας σου.. και στη φριχτή πραγματικότητα της απουσίας σου...
Καλή σου νύχτα όπου και να 'σαι...

Your Eden...

Did you ever think of me
as your best friend?

Did I ever think of you?
I'm not complaining

I never tried to feel
I never tried to feel this vibration
I never tried to reach
I never tried to reach your Eden...

Did I ever think of you
as my enemy?

Did you ever think of me?
I'm complaining...

I never tried to feel
I never tried to feel this vibration
I never tried to reach
I never tried to reach your Eden...

Hooverphonic

Κάνε κάτι!

Δεν προσδοκώ πολλά, δεν έχω μεγαλεπίβολα πράγματα στο νου μου...
Μια λέξη θέλω μόνο, μια κίνηση, ένα βλέμμα.. Ένα άγγιγμα ίσως, αλλιώτικο από τ' άλλα...
Μία ένδειξη.. κάτι... Αυτό το κάτι που θα σε κάνει να μου φανερωθείς.. και να σου φανερωθώ με τη σειρά μου, όσο αντέχω...
Να σου ανοίξω τη σκέψη μου, το μυαλό και την καρδιά μου.. να ακολουθήσω τη φαντασία σου.. να μπλεχτώ στα όνειρα σου.. να μπερδευτώ στα θέλω σου...
Να τυλιχτώ στην αγκαλιά σου.. ασφαλής.. αποκομμένη από τον κόσμο...
Αυτά που με αφήνεις που και που να μαντέψω, κάνε τα κτήμα μου... Βοήθησε με να σιγουρευτώ, για να μπορέσω να σου δώσω βεβαιότητα, αλήθεια...
Αυτό που το κορμί σου μου ψιθυρίζει, άσε την καρδιά σου να μου το φωνάξει...
Αυτό που τα μάτια σου δηλώνουν στα κλεφτά, άσε τη φωνή σου να το μαρτυρήσει...
Γιατί η ψυχή μου δεν αντέχει να κάνει την αρχη.. δεν τολμά να αποκαλυφθεί πρώτη αυτή...
Σε σένα στηρίζομαι...
Κάνε κάτι!...

Κάπου, κάπως, κάποτε...

Η κατάρρευση του κόσμου σου είναι το χειρότερο πλήγμα. Η αγάπη σου, η αληθινή, είναι το φως μέσα στο σκοτάδι της θλιβερής ζωής σου. Νιώσε το χάδι της και άσε την να σε παρασύρει ως την άκρη του ονείρου. Αφέσου στην γαλήνη της ανατολής και στη ζεστασιά της δύσης και ζήσε άφοβα την κάθε στιγμή μαζί με τον άγγελο σου.
Αν δεν έχεις αγαπήσει, δεν έχεις λυτρωθεί...

Shiny


Κάθε φορά που ονειρεύεσαι αφήνεις το μυαλό σου ελεύθερο σε κάθε πρόκληση και καταφέρνεις ότι δεν μπορείς στην γεμάτη με λύπες ζωή σου. Όταν όμως καταφέρεις να ονειρεύεσαι, όταν ο νους σου δεν κοιμάται, τότε έχεις νιώσει τι σημαίνει αγάπη. Τότε έχεις δακρύσει κι έχεις πονέσει για κάποιον, έχεις ερωτευτεί και έχεις αφήσει τον εαυτό σου ελεύθερο στον γλυκό άνεμο του έρωτα.
Αν αυτό δεν είναι αγάπη που νιώθω τότε σίγουρα δεν πρόκειται ν' αγαπήσω ποτέ...

Blow


Κάπου στον κόσμο μας, λοιπόν.. κάπως δειλά και αμφίβολα.. σ' ένα κάποτε που μοιάζει πια αρκετά μακρινό.. ξεκίνησαν όλα...
Και ναι, νιώσαμε ο ένας τον άλλον, τον κατάλαβαμε, τον πονέσαμε, τον αγαπήσαμε, τον κάναμε κομμάτι μας.
Κι έπειτα ερωτευτήκαμε.. κι αρχίσαμε να ζούμε χαμένοι στ' όνειρο μας, προστατευμένοι στον κόσμο μας..
Γελάσαμε.. ενθουσιαστήκαμε.. αναριγήσαμε.. ποθήσαμε.. δακρύσαμε.. λυτρωθήκαμε.. πονέσαμε.. θυμώσαμε.. αγανακτήσαμε.. ονειρευτήκαμε.. κερδίσαμε.. χάσαμε..
Συναισθήματα έντονα.. τόσο έντονα που πολλές φορές δεν μπορούσαμε να τα αντέξουμε.. τόσο δυνατά που δύσκολα περιγράφονται...
Ναι, ήταν αληθινό... Και ναι πόνεσε όταν ήρθε το τέλος.. όχι απλά πόνεσε, έγινε ανυπόφορο...
Κρατώ όμως πως δίπλα σου έζησα τον πρώτο μου έρωτα, την πρώτη μου αγάπη, τον πρώτο μου πόθο, την πρώτη μου "εξάρτηση".. και το πρώτο μου πόνο, αφόρητο...
Ξέρεις τι έχει σημασία; Ότι το ζήσαμε όλο αυτό.. Αλλάξαμε και συμπληρώσαμε ο ένας τον αλλον. Και νιώθω τυχερή που έχω ζήσει όλα αυτά και που έχω τώρα να τα θυμάμαι, ακόμη κι αν με διέλυσαν όταν τα έχασα...
Ένα πράγμα μόνο θα ήθελα... Να είχες ακόμη μια θέση δίπλα μου.. αυτή που σου έδωσα και δεν τη δέχτηκες.. αυτή που έχεις εσύ για μένα μέσα μου... για τότε.. για τώρα.. για πάντα...
Μην ξεχνάς...

Ένα κομμάτι...

...Ένα κομμάτι απ' τις θύμισες, για να μην ξεχνώ τα όσα πέρασαν...
...Ένα κομμάτι πόνου, για να μην λησμονώ τα όσα με διέλυσαν...
...Ένα κομμάτι ευτυχίας, για να μπορώ να γυρνώ στα όσα με απελευθέρωσαν...
...Ένα κομμάτι χαρτί, να μου λέει και να ξαναλέει πως έφυγες για πάντα...
...Ένα κομμάτι της ψυχής μου, που θα σε ακολουθεί όπου κι αν είσαι...

Απερίγραπτο...

Όπως κουλουριάζεσαι στα σεντόνια, νιώθω το σώμα σου ζεστό δίπλα στο δικό μου. Γέρνεις προς το μέρος μου και η ανάσα σου, καυτή στο λαιμό μου, ενεργοποιεί όλες μου τις αισθήσεις. Τα χέρια σου με τυλίγουν και είμαι ξανά απολύτως ασφαλής. Η μυρωδιά σου με ζαλίζει. Τα χείλη σου βρίσκουν καταφύγιο στα δικά μου και όλος ο κόσμος χάνεται μεμιάς. Ολόκληρη η ζωή μου, αυτή η στιγμή. Κάθε μου όνειρο, η αγκαλιά σου. Κάθε μου επιθυμία, η ανάσα σου. Όλες οι σκέψεις μου, εσύ...

Επιλογή σου...

Αναρίθμητες στιγμές. Σκηνές βγαλμένες σαν από το πιο παράξενο παραμύθι.
Έτσι είναι η ζωή σου. Γεγονότα που σου μένουν και άλλα που ξεχνάς. Αναμνήσεις, άλλες όμορφες και άλλες ανεπανόρθωτα επώδυνες. Πράγματα μεγάλα και μικρά. Άλλα σε γεμίζουν, σε ολοκληρώνουν, σε ζωντανεύουν, σε ελευθερώνουν. Άλλα πάλι σε καταβάλλουν, σε αποδυναμώνουν, σε καταπονούν, σε καταστρέφουν. Άνθρωποι που έρχονται και άλλοι που φεύγουν. Αυτοί που μένουν δίπλα σου και κάποιοι που εξαφανίζονται. Άνθρωποι που εμπιστεύεσαι, που αγαπάς, που σε νιώθουν, που σε καταλαβαίνουν, που τους νοιάζεσαι, που τους παραμελείς, που σε εξουσιάζουν, που σε πληγώνουν. Σκέψεις ανάκατες.
Κι εδώ είναι που κάνεις τις επιλογές σου.
Θα επιτρέψεις σε όσα πέρασαν να σε διαλύσουν ή θα τα αφήσεις να σε δυναμώσουν προσπερνώντας τα; Θα μείνεις να αναπολείς τις όμορφες στιγμές που έζησες ή θα βγεις να κυνηγήσεις ομορφότερες; Θα προσκολληθείς σε ανθρώπους που σε απογοητεύουν ή θα δώσεις σημασία σε εκείνους που αξίζουν; Θα αρκεστείς στο να ονειρεύεσαι ή θα μάθεις να τολμάς;
Μην αγκιστρώνεσαι στο παρελθόν, θα σε καταβροχθήσει.
Μην αναλώνεσαι σκεφτόμενος το μέλλον, θα ξεχαστείς κάπου μέσα στα θέλω και τα πρέπει σου.
Μην αγνοείς το παρόν, γιατί είναι ότι καλύτερο σου προσφέρεται.
Ζήσε!

Πού ξημερώνεις μάτια μου;...

...Σαν Καθαρή Δευτέρα απόγευμα και βρέχει...
...τώρα που πάντα κάποιος λείπει απ' το τραπέζι...
...ένα φωτάκι στο λιμάνι τρεμοπαίζει...
...κι ένα ξυπόλυτο παιδί μες στη βροχή να τρέχει...

...Τώρα που μόνο στα μικρά χαρίζεις μιαν αχτίδα...
...και τα μεγάλα τα φυλάς στα πιο βαθιά υπόγεια...
...δεν ξεκουρδίζονται ποτέ της μνήμης τα ρολόγια...
...σώμα με σώμα παίχτηκε και τούτη η παρτίδα...

...Το χέρι σου, που σταματούσε το σφυγμό της νύχτας στον αυχένα...
...Πού ξημερώνεις μάτια μου; τώρα που μόνος μου θα πει χωρίς εσένα...

...Σαν Καθαρή Δευτέρα απόγευμα και βρέχει...
...ένα ξυπόλυτο παιδί τ' αστέρια φτάνει...
...έσβησε εκείνο το φωτάκι στο λιμάνι...
...ποιός είδε τ' όνειρο να γίνεται αλήθεια και αντέχει;...

...Το χέρι σου, που σταματούσε το σφυγμό της νύχτας στον αυχένα...
...Πού ξημερώνεις μάτια μου; τώρα που μόνος μου θα πει χωρίς εσένα...

Έτσι Απλά...

Έτσι απλά. Μ' ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα.
Έτσι τρυφερά. Μ' ένα χαμόγελο, ένα χάδι.
Έτσι όμορφα. Με μια λέξη, μια συμβουλή.
Έτσι παθιασμένα. Μ' ένα φιλί, μια αγκαλιά.

Έτσι απλά, κι όλος ο κόσμος σου αλλάζει μεμιάς.
Έτσι τρυφερά, και μπορείς να νιώσεις τη ζέστη του ήλιου ακόμη και στην καταιγίδα.
Έτσι όμορφα, και χάνεσαι στην άβυσσο των συναισθημάτων σου, ξεχνώντας τα πρέπει.
Έτσι παθιασμένα, και αφήνεις πίσω τη λογική για να ζήσεις αυτό που η μοίρα έφερε στο δρόμο σου.

Τόσο απροσδόκητα, τόσο αναπάντεχα, τόσο αληθινά...