Δεν μπορείς να νικήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό.
Δεν μπορείς να πολεμήσεις τους εχθρούς που 'χεις μέσα σου.
Μπορείς να τους αγκαλιάσεις, να τους γνωρίσεις, να τους αγαπήσεις.
Να μάθεις να ζεις με αυτούς και να δέχεσαι τα λάθη τους.
Όχι με βία, αλλά με αγάπη, μόνο έτσι θα καταφέρεις κάποτε να τους εξοντώσεις.
Αγάπησε τη σκοτεινή σου πλευρά, μετράει πιο πολύ από το να αγαπάς το "στιλιζαρισμένο" εγώ σου...

Σάββατο, 21 Ιουλίου 2012

Ερωτικό...



Λόγια που μοσχοβολάνε γιασεμί
άναρθρες σιωπές και βλέμματα χιλιοειπωμένα.
Αετός που περήφανα ξεδιπλώνει τα φτερά του
και πουλί λαβωμένο που αναζητά παρηγοριά.
Έρωτας ηδονικός και επιθυμία ανυπόφορη
κι όλα τσουβαλιασμένα σε μία τσάντα εγωισμού.
Ρούχα διπλωμένα τακτικά
και ψυχές απογυμνωμένες στης αλήθειας τη χάρη.
Αέναη η μάχη των ματιών,
καταλήγει σε ανάσες που ορέγονται την επαφή.
Τα χέρια απλώνονται πιο πέρα απ' όπου φτάνει η λογική
και η ανάγκη μεγαλώνει για να γεμίσει ο ουρανός μας.
Η απόλυτη σύνθλιψη του είναι
και ο φοίνικας που απ' τις στάχτες του ξαναγεννιέται.
Μικρό παιδί με κλάμα τρυφερό
μέσα στις χούφτες μου παίρνει ζωή και μεγαλώνει.
Βουτιά απερίσκεπτη στα κύματα του θέλω
και της αγάπης τεχνητή αναπνοή.
Και έτσι απλά και ανεμπόδιστα
φωτίστηκαν του ουρανού οι πύλες...

Το βήμα...

Είχε βουλιάξει στον καναπέ με το ποτήρι του καφέ στο χέρι και στο μυαλό της γύριζαν πάλι τα ίδια και τα ίδια... ξανά και ξανά... Σκέψεις πολλές και δύσκολες. Που δεν καταλήγουν τελικά πουθενά. Όσο και να παίδευε τα γεγονότα μέσα της, δεν μπορούσε να δώσει απάντηση σε κάτι. Είχε αρχίσει να ζεσταίνεται, και δεν μπορούσε να καταλάβει αν έφταιγε το ότι βρισκόταν στη μέση του καλοκαιριού ή αν οφειλόταν στα όσα τάραζαν το νου της τελευταία. Με επικίνδυνη συχνότητα. Ναι, το ξέρει. Πρέπει να κάνεις το βήμα, πρέπει να προχωράς μπροστά, να εξελίσσεσαι, να κυνηγάς το καλύτερο, να στοχεύεις ψηλά. Μερικές φορές όμως, αυτό το βήμα είναι αρκετά δύσκολο. Και δεν έχει πισωγύρισμα. Και ξέρεις πως, αν στρίψεις το  κεφάλι προς τα πίσω αφού ξεκινήσεις, δεν θα υπάρχει τίποτα για να δεις. Έκανες την επιλογή σου κι όλα τα άλλα ανήκουν πια στο παρελθόν.Έτσι απλά. Τόσο σύντομα. Αυτό είναι που τη φόβιζε... Ήταν η σωστή επιλογή; Κι αν όχι, τότε τι; Πώς βρίσκεις τον δρόμο σου και πάλι όταν το βήμα που επέλεξες να κάνεις αποδειχθεί λάθος;... Μάλλον δύσκολα... Είναι όμως αυτό άξια δικαιολογία της απραξίας;...